Week 39: De laatste loodjes

Het is bijna zover. Het zou zomaar ieder moment kunnen komen. Ineens. Midden in de nacht. Op klaarlichte dag. Terwijl Hennes in de hangmat ligt. Of tijdens het afrekenen van de shampoo in de Etos. Bij het doorbladeren van alle reclamefolders. Bij het opvouwen van de was… je weet het gewoon niet.

Met de groei verloopt alles prima. Vorige vertelden we dat we vrijdag j.l. een extra echo moesten maken, omdat de verloskundige dacht dat de baby misschien te snel groeide, maar dat bleek loos alarm. De echo liet duidelijk zien dat het hoofdje volgens schema groeit en het lichaam een ietsepietsie boven het gemiddelde. Niets aan de hand dus. Verder was er trouwens weinig te zien op de echo. De baby is te groot om nog redelijk wat te zien op zo’n echo. Een rug en een stukje been. Of is het een arm? Whatever… laat het er maar uitkomen, dan kunnen we beter kijken.

Afgelopen weekend waren we op Ameland. Mijn vader vierde zijn 65e verjaardag en voor ons was dit voorlopig de laatste keer dat we met z’n tweetjes een lang weekend op pad zijn. Straks zal het vooral met drie personen zijn. Er zal veel veranderen; en dat is helemaal niet erg. We zijn er volgens mij wel klaar voor.
Van mijn moeder hebben een leuk vestje gekregen voor de kleine. Ik kan niet wachten tot het die zal kunnen dragen. Net als het gebreide vestje dat we van Marianne kregen.

Dinsdag moesten we helaas alweer met de boot van 9.30u van het eiland, want die middag hadden we een afspraak met de verloskundige. Zoals verwacht constateerde zij dat alles nog altijd in orde is (gelukkig maar), maar dat de kleine nog niet is ingedaald. Dus ik dacht: dan blijft die kleine nog wel even zitten, maar wat blijkt: dat werkt niet zo. Als de kleine komt, dan komt het, ongeacht of het ingedaald is of niet. In het laatste geval betekent het wel dat we meteen aan allerlei bellen moeten trekken. – Staat genoteerd –
De verloskundige vroeg ook nog of Hennie op speciaal dieet was in verband met de suiker…
Euhm… wat? U bedoelt die suiker die geen suiker is? Waarvan tests hebben uitgewezen dat er niets aan de hand is? Maakt u zich maar geen zorgen: mijn vriendin past goed op zichzelf, ook al heeft ze van niemand (ook van u niet) het advies gehad om een speciaal dieet te volgen.

“En of het kind druk is?”
Ik denk meteen: in vergelijking met wie of wat? maar ik hou ook nu weer mijn mond, want ik heb wel weer genoeg gehoord. Je had er bij moeten zijn, maar geloof me als ik zeg dat sommige verloskundigen erg op m’n zenuwen kunnen werken. Vraag dat maar aan Hennes. De manier waarop ze suggestieve vragen stellen (Hennie –> grote ogen, argwaan) om vervolgens lachend te zeggen dat er niets aan de hand is. Het zal aan mij liggen – laten we het daar maar op houden.

In afwachting van de kleine zijn we de adressenlijst voor de geboortekaartjes aan het bijwerken. Niet dat we al een geboortekaartje hebben uitgezocht, maar we weten in ieder geval waar ze naar toe moeten. Althans: niet allemaal. We zoeken nog een paar adressen, maar die vragen we nog wel op. En ons kennende vergeten we wel 2 of 3 mensen. Bij deze: sorry!

Terug naar de wachtkamer.

3 thoughts on “Week 39: De laatste loodjes”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *