Tandarts

Dit keer was ik weer veel te vroeg bij de tandarts. De goede man zit in Oudekerk, dus óf ik sta in de file, óf ik ben de file voor. Het is meestal een kwestie van veel te vroeg of ruim te laat. Vandaag dus het eerste.
De assistente verwarde me nog met de afspraak van 7.30u, maar die man bleek te laat.

Hoe het ook zij, ik lag om 7.30u in de tandartsstoel en als je, net als ik, een BLOEDhekel hebt aan de tandarts, kun je je wel voorstellen hoe ik me voelde. Niet een erg aangename manier om je dag te beginnen. Bovendien ben ik nog niet helemaal opgeknapt… een optelsom van ellende van WERELDformaat.

Pak-um-beet 5 minuten later zat ik weer in de auto. Een oude vulling moet vervangen worden. En er zit een heeeeeeeel klein gaatje. Om dat dicht te plamuren hebben we een nieuwe afspraak gemaakt. Dit keer om 7.30u.

Wedden dat ik ruim te laat ga komen?

Gedoe V

Vanmiddag, zo rond half twee, ben ik door de chirurg gezond verklaard.

Dat kan zo’n dokter: iemand gezond verklaren.
Een doortastend lezer zal beweren dat dat één van de zaken is waarvoor zo’n dokter is opgeleid, maar het gaat mij meer om de manier waarop.
– Zo, hoe bevalt het leven zonder galblaas?
– Nog last van de wonden?
– Laat eens zien…
– … ja ja… ziet er goed uit.
– De wond rond de navel duurt altijd wat langer.
– Effecten van de narcose voel je nog wel wat weken, dat klopt. Niets van aantrekken – dat gaat wel over.
– Ontlasting goed? Mooi.
– Vermoeidheid, concentratieverlies. Tja, dat hoort er bij.
– Nou, u lijkt me gezond. Ik zal uw papieren even tekenen.
– Geen dank hoor. Tot ziens.

Zo ging dat. Een paar vragen stellen en mijn littekens bekijken. Alle fysieke ongemakken werden afgedaan als ‘part of the show’ en dat zal waarschijnlijk ook wel zo zijn. Een narcose is blijkbaar niet mis.
Het ergste vind ik het verlies van concentratie. Mijn lichaam voelt alsof het in staat is om te werken, dus afgelopen maandag ben ik halve dagen begonnen met mijn herintreding op de arbeidsmarkt. Niet te veel hooi op mijn vork – het lastige werk laat ik vooralsnog aan mijn collega’s over. Maar ik merk dat zelfs de relatief eenvoudige klusjes me af en toe wat moeite kosten. Het is lastig om me te richten op de taak en betrap mezelf er op dat ik af en toe (kleine) foutjes maak. Niet dat ik normaal gesproken onfeilbaar ben, maar het zijn het soort fouten die je met mijn ervaring eigenlijk niet meer zou mogen maken.

De dokter zegt dat ik gezond ben. De kleine ongemakken moet ik dus voorlopig maar voor lief nemen. En ik moet me de komende tijd verre houden van bedrijfskritische processen.