Brand in de achtertuin

Vanmorgen werd ik opgeschrikt door de sirenes van wel drie brandweerauto’s en een klein politieautootje, die duidelijk hier in de buurt moesten zijn. Een blik naar buiten wees uit dat dat klopte. Vanuit mijn raam zag ik vanaf de tegenoverliggende kade een enorme rookkolom opstijgen. Nog geen tweehonderd meter verderop stond een opslagschuur in de fik. Dat wist ik toen nog niet, dat las ik later op AT5 en NU.nl. Het enige wat ik me op dat moment afvroeg was of het vuur naar ons pand zou kunnen overslaan. Over een lege kade en een behoorlijk ruime gracht – het leek me sterk, maar je hoort en leest wel vaker rare dingen.
De sensatiezoeker in mij droeg me op meteen mijn camera te pakken en van zo dichtbij mogelijk haarscherpe foto’s te maken van de vuurzee vanuit allerlei hoeken om die vervolgens aan te bieden aan AT5 of NU.nl of een ander lokaal-nieuws-zoekend medium. Wie weet, werd de brand net zo groot en sensationeel als die pindabrand in Sint-Maartensdijk. En dan had ik al foto’s!
Inmiddels weten velen dat die sensatiezoeker in mij een heel klein schreeuwerig mannetje is, dus ik was niet erg geneigd naar hem te luisteren. Daarom nam ik een weinig nieuwswaardige foto van een zwartgrijze wolk vanuit mijn raam en stapte ik op fiets naar werk, zonder de rookkolom nog een blik waardig te gunnen.
Dit is de foto:

brand

Mijn buurman Allard (zevende etage) had een veel mooier uitzicht op de brand. Dat bewijst maar weer eens dat hoger soms ook beter is. Zijn foto werd gepubliceerd door Nu.nl en AT5 (en misschien wel op meer plaatsen) en hier:

brand2

Nog voor de middag werd het teken ‘brand meester’ gegeven, maar op dat moment zat ik al in de trein naar Nijmegen. Aangekomen op tussenstation Arnhem vroeg ik me ineens af of ik thuis wel alle ramen dicht had gedaan. Moest ik omkeren? Zou er al een gifalarm zijn afgegeven? Uitstappen! En de trein terug nemen?
Op dat moment kwam de trein weer in beweging en alsof de machinist mijn paniek had bespeurd, reed de trein de andere kant op dan dat wij het station waren binnen gereden! Ik raakte verward en keek verbaasd om mij heen. Niemand scheen het vreemd te vinden. Maar ja: iedereen die wel eens via Arnhem rijdt, weet dat de trein naar Nijmegen dat altijd doet. Toch weer wat geleerd vandaag.

Had ik de ramen nou dicht gedaan?

Avondvierdaagse

Het is me nu eindelijk duidelijk: ik heb geen hekel aan kinderen; het zijn die ouders die me mijn stralende humeur ontnemen. Niet alle ouders natuurlijk – wie dit leest is vanzelfsprekend het evenbeeld van de ideale ouder. Al die andere ouders zijn vervelende, onnadenkende wezens, die het blijkbaar raar vinden dat er ook nog andere mensen op deze aardkloot zijn. Semi-hippe, net iets te vlot geklede pappa’s en mamma’s met een roestvrijstalen bord voor hun kop.

Deze licht-negatieve opvatting aangaande de voortplanters onzer diersoort behoeft waarschijnlijk enige uitleg.

Vandaag is de NWB-Avondvierdaagse begonnen in Amsterdam. Een evenement zonder enige meerwaarde, want van 5 tot 10 km wandelen is nog nooit iemand fit geworden en het enige dat er te ‘winnen’ valt is een stuk blik met een touwtje. Het zijn voornamelijk kinderen die de vier dagen aan het wandelen zijn, begeleid door een zooitje volwassenen, waarvan de ene helft eigenlijk niet had mee willen wandelen, en de andere helft alleen maar meeloopt omdat het zo gezellig is om bij te kletsen met de mamma cq. pappa van Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel, etc… 

Die kinderen zijn eigenlijk niet zo erg; die vertonen voorspelbaar gedrag – lopen wat, schreeuwen, trekken belletje, rennen de straat op en scheppen op over hun (stief)ouders. Ondertussen maken ze het voetgangers en overige verkeersdeelnemers onmogelijk om zich te verplaatsen. Heel ongemakkelijk, maar daar heeft de organisatie wat op bedacht: ze laten ouders de kinderen begeleiden met het idee dat hiermee het ongemak enigszins beperkt zal blijven tot wat hinderlijke ordeverstoringen… maar ja, de meeste ouders weten niet zo goed hoe ze met hun rol om moeten gaan.

Het begon al toen ik naar huis fietste. Bij ons in de buurt is één van de startpunten van de vierdaagse, dus er was een stroom ouders met kroost onderweg naar de sporthal. Op de fiets. Met z’n drieën naast elkaar. Tegen het verkeer in.
Tot drie(3)maal toe had ik een bijna aanrijding met een kind dat niet zo goed op de tegenliggers let en tot tweemaal toe werd ik vernietigend aangekeken door de bijbehorende volwassene en de derde keer werd mij zelfs gevraagd of ik “niet wat meer rekening kon houden met” zijn nageslacht. Mijn reactie daarop werd niet op prijs gesteld, maar dat kon ik verwachten van zo’n man met oprecht verantwoordelijkheidgevoel en een vlekkeloos gevoel voor proporties.
Eenmaal binnen ging ik voor het raam staan om (met nog een nazeurende woede) te kijken naar de stroom wandelaars die op gang was gekomen. Met tientallen tegelijk verplaatsten ze zich over de stoep. En het fietspad. De fietsers die zich bellend een weg probeerden te banen door de kindermassa werden op dezelfde manier door de ouders bejegend als ik een kwartier eerder door hun fietsende varianten. Even verderop is de doorgang voor auto’s naar de parkeerplaats en -garage. Heel af en toe nam een volwassene de moeite om de meute tegen te houden om een auto door te laten, maar in de meeste gevallen was er altijd een aantal ouders met kinderen tussen die ondanks het verzoek heel even te wachten, gewoon voor de optrekkende auto doorliepen. Sommigen zelfs even stoppend om de chauffeur duidelijk te maken dat hij GVD met kinderen te maken had, dus dat hij maar moest wachten.

Die zogenaamd volwassenen hebben geen flauw benul van verantwoordelijkheid. Van rekening houden met. Een beetje normaal omgaan met anderen. Het goede voorbeeld geven is zeker een achterhaald concept? Te jaren ’90?
Verschrikkelijk! Ik ben nog steeds kwaad om die onbenullen. Ik dacht dat erover schrijven wel zou helpen me te kalmeren, maar dat is niet zo.
En het is niet alleen die vierdaagse. Het is ook zaterdagochtend in de Albert Heijn. ’s Ochtends op de fiets naar de school van hun kids. In de bus. In de metro. En Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel die kunnen er niets aan doen; dat zijn kinderen.

Hun ouders, die moeten een keer worden opgevoed.

Basta

afscheid van basten
afscheid van basten

Aan het tijdperk “Trainer Van Basten” is een einde gekomen. San Marco heeft de eer aan zichzelf gehouden en heeft per direct zijn kluissleuteltje ingeleverd.

In onafzienbare tijd schoten de grappen al over het www, waarvan ik deze wel erg grappig vond: “zijn beste wissel ooit” (JT). En ja, ik kan wel (meewarig) lachen om zijn vertrek. Ik had altijd het idee dat Van Basten van het slag “zachte heelmeesters” was en hoe hij ooit een groep zou kunnen motiveren… maar ik wilde best zien wat hij kon met Ajax. En misschien had hij Ajax wel kampioen kunnen maken (derde ster!). Misschien had ik hem verkeerd ingeschat en bleek het een briljant strateeg.

Eén wedstrijd voor het einde stoppen. Ik zeg: maak dan het seizoen ook maar af en geef Ajax de gelegenheid om rustig met Cruyff en Bergkamp om de tafel te gaan zitten.

Was een goeie voetballer, die Van Basten. En als trainer ook leuke succesjes gekend, maar toch jammer dat hij blijkbaar die jongetjes van Ajax niet in het gareel kon houden. Feitelijk moet de volgende trainer (Rijkaard? Adriaanse? Van der Wiel als speler/coach?) weer helemaal bij nul beginnen. Wie is in staat een dergelijke spelersgroep te motiveren? Hoeveel spelers moeten er uit om de synergie terug te krijgen? En beter nog: welke spelers zijn dat dan?

Urby moet maar eens op avontuur, naar Griekenland of zo. Oleguer bye bye. Schilder ook snel weg, net als Alderweireld. Ik roep maar wat namen. Voornamelijk namen die een ziekmakend gevoel in mijn buikstreek veroorzaken. Verder heb ik natuurlijk geen verstand van voetbal.
Maar met het afstoten van ongewenste lichaamsdelen zijn we er nog niet. Wat moet daar voor terug komen? Krachtige spelers in ieder geval. Niet van die baltovenaars. Ik ben niet zo goed in namen, dus dat moeten anderen maar invullen. Van die Seedorf-Stam-Davids-typetjes.  En dan een coach die dat soort jongens vooruit kan branden, met meer op het c.v. dan “I was there: EK88”.

En Van Basten? Die zien we uiteraard terug als bondscoach van de Rode Duivels.

Koninginnedag 2009

Ik vind het lastig te omschrijven, maar zoals bij velen is het gevoel dat ik heb bij Koninginnedag 2009 nogal dubbel.

Wat er in Apeldoorn is gebeurd, is verschrikkelijk. Eén idioot die een land op z’n kop kan zetten en een handvol mensen de dood in jaagt, alleen maar omdat hij zelf zo’n onbeduidend kutleven had. Denk ik dan.

Onze jaarlijkse tocht door Amsterdam aan de andere kant was weer als vanouds: lekker gezellig. Geen gedoe: oranje shirt aan, bier in de ene hand en een broodje beenham in de andere.
Op het water was het – ondanks het plaatselijk verbod op lange sloepen – bijzonder druk, in tegenstelling tot de wal. Waarschijnlijk had dat alles te maken met het Apeldoorn-drama, maar het heeft onze pret in ieder geval (aanvankelijk) niet gedrukt.

Ik zal 4 mei extra stil staan bij de Apeldoorn-slachtoffers. Maar ik verheug me ook weer op Koninginnedag 2010!

Koninginnedag 2009

Koninginnedag 2008

Sinds gisteren is Hennie volledig hersteld van de feestelijkheden rondom Koninginnedag 2008. De zwarte stukjes in het dubieus uitziende broodje beenham waren de vooraankondiging van een aantal bijzonder onsmakelijke dagen. De naweeën van de drank en een opspelende maag hadden grappig kunnen zijn, als het niet zo lang duurde. Ik bedoel, als ik gehaktballen maak, verwacht ik dat mensen die gewoon opeten, verteren en op den duur uitpoepen. Iedere andere aanpak van dit concept vind ik niet bijzonder prettig.

Enfin, Hennie is er weer bovenop, dus laat ik uit de doeken doen wat wij op KDag 2008 hebben gedaan.
We, dat zijn in eerste instantie Hennie, Wimp en ik. Later is daar Janita aan toegevoegd, en af en toe een willekeurige passant, meestal in bedenkelijke toestand.

De aftrap was om 11.00u in Schar. Oranjebitter op de vroege ochtend na een schamel ontbijt: beter kan een dag niet beginnen. Een Canadeze dame, die bij ons zat, kon het niet echt begrijpen, dus demonstreerden we onze stoere afkomst door ook nog eens drie bier te bestellen. Dat zal ze leren, die Canadezen.

Via het Centraal Station en de Haarlemmerdijk (eerste Corona!) kwamen we in de Westerstraat; zoals ieder jaar begon de eerste stadsetappe vanaf het pleintje bij café De Schreeuwende Paling, of hoe die tent ook heet. Elk jaar staat dit café garant voor een enorme gevelversiering, geïnspireerd door het Koningshuis. Dit jaar was de veelzeggende tekst: “Toe Dan Ga Mam” met Moeder Bea als Farao Toetanchamon en W.A. als ongeduldige troonopvolger.

We hadden gehoopt Hazes door de speakers te horen, maar op het podium stond een Frank Sinatra-kloon. Dezelfde die er elk jaar staat. Met dezelfde liedjes.
Dan maar bier drinken.

Helma zou ons hier opzoeken, maar die was haar kind kwijt. Wel Flip even gesproken en per telefoon Janita de goede kant opgeloodst.

Toen we de zanger zat waren (zin hadden in een broodje beenham) gingen we richting centrum. Bij het eerste de beste kraampje kochten we een broodje beenham. Hierboven heb ik al beschreven hoe dat er uitzag… Hij was wel lekker.
Bier gedronken.

Normaal gesproken gaan we dan richting het Max Euweplein, maar Wimp had het goede idee dat we maar eens naar het Rembrandtplein moesten, vooral omdat overal werd aangegeven dat datzelfde Rembrandtplein vol was en dat het werd afgeraden die kant op te gaan. Tja…
Dolf/Dries en aanhang tegengekomen, twee vechtpartijen ontlopen en op het plein aangekomen toch maar weer Corona gedronken.

En dan gebeurt het. Net als ieder jaar: ineens is iedereen het collectief zat. Tijd om te gaan? vraagt iemand. Ja, inderdaad, zegt de rest: tijd om te gaan!

Gevieren teruggelopen naar Schar. Onderweg had Wimp nog een ‘close encounter’ met een oude bekende (tevens jonge doos), maar uiteindelijk strompelden we uitgeput Schar binnen. Tijd voor een biertje!

Hoelang we daar gezeten hebben weet ik niet. Ik weet wel dat Hennie Joey nog heeft opgehaald en dat ik aan een muts verteld heb dat ik meer verstand van honden heb dan zij. Dus!
In het damestoilet begon voor Hennie op dat moment een nachtmerrie van 3 dagen… Zielig hoor, zo’n hoopje dronken vrouw.

Ik kan niet wachten op volgend jaar! 😀

Een bezoekje Arena

Vandaag was ik weer eens in de Arena voor een voetbalwedstrijd van Ajax. JH en ik hadden kaarten gekocht (€ 45 p.p.!!!) voor de eerste wedstrijden van het LG Amsterdam Tournament. De eerste wedstrijd, die tussen Boca Juniors en het FC Porto van Adriaanse, begon om 19.00u maar we waren wat later omdat JH zijn portemonnee op het werk had laten liggen. Eerst dus op het fietsie naar de betonnen toren en toen met lijn 50 naar het stadion.

Porto won overtuigend met 2-0. Die Argentijnen (waar is Maradona als je hem nodig hebt?) hadden een walrus als spits: de nummer 9. Weet niet eens meer hoe die heet. Poncho of zo. Niet vooruit te branden.
Enfin, verdiend verloren.

Tussen de wedstrijden door het luidruchtige afscheid van de man van Sylvie. Niet echt een gedenkwaardig afscheid als ik het vergelijk met het afscheid van Blind (als speler) en Litmanen (als team-opa). Maar we klapten toch maar wel voor Van der Vaart. Ook 3 slechte seizoenen kunnen vergeven worden.

En Ajax? Ajax hield zich goed tegen het Arsenal van Bergkamp en Henry. De 1-0 voor Arsenal zat er aan te komen, maar als Ajax er één had gemaakt had het ook terecht geweest. Beste Ajacied was denk ik Galasek; altijd een stabiele factor. En een complimentje voor Charisteas, die in de tweede helft inviel en niet eens onaardige dingen liet zien. Slechtste man was Pienaar, die ik normaal toch hoog heb zitten. Iedereen mag wel eens een slechte dag hebben, nietwaar? Als het maar niet een heel seizoen duurt. Of drie.

JH en ik gingen niet ontevreden naar huis terug. (Hij naar het zijne en ik terug naar Hennes uiteraard). Het belooft een aardig voetbalseizoen te worden…

Donner vs. Scheltema

In de zoetsappige film “You’ve got mail!” speelt Tom Hanks de boekengigant Joe Fox (F-O-X) wiens winkelketen de kleinere boekhandels onder de voeten loopt. Ook de kleine kinderboekenwinkel van Kathleen Kelly (Meg Ryan) wordt ondanks fel verzet verdreven door de megastore van Fox. Erg zielig en gemeen allemaal, maar volkomen in de pas met de huidige praktijk. Consumenten vinden het nu eenmaal eenvoudiger om alle soorten boeken onder één dak te vinden, dan gedwongen te worden van de ene specialist naar de andere specialist te rijden. Hoe gemoedelijk een kleine boekhandel ook kan zijn, als je hetzelfde boek bij FOX kunt halen en tegelijk het nieuwste boek van auteur X mee kunt pikken en wat kunt neuzen in de meest recente tijdschriften onder het genot van een kopje koffie, dan is de keus voor velen snel gemaakt. Lang leve de gigant!
Gelukkig bestaan er nog genoeg kleine boekenwinkels. In Amsterdam, waar ik woon, kan ik met veel plezier de stoffige winkeltjes afstruinen op zoek naar een opzienbarend boekje of een vergeten geschrift. Of gewoon om een babbeltje met de verkoper te maken. Of voor de sfeer. Op dit soort dagen zul je me zelden een boekengigant als Scheltema zien binnenwandelen, want als er iets ontbreekt in deze winkel dan is het de geur van boeken.

Komen we gelijk bij het verzoek (1): Donner versus Scheltema. Beide boekhandelketens zijn onderdeel van de Nederlandse Fox: BGN, boekhandelgroep Nederland. U kent ze wel; die winkels met dat idiote logo: *). Het assortiment is volkomen identiek, op één afdeling na: aangezien de ene winkel in Rotterdam is gevestigd en de ander in Amsterdam (met één vestiging in Haarlem) beschikt Donner over een uitgebreide Rotterdamcollectie en Scheltema over een, jawel, Amsterdamcollectie. Iedere uitspraak over het verschil in “kwaliteit” tussen deze twee boekhandels lijkt dus gebaseerd op geografische ligging, meer dan op assortiment en sfeer.
De eerlijkheid gebiedt mij echter te zeggen dat ik slechts één keer in Donner ben geweest, dus veel durf ik er niet over te zeggen. Het boek dat ik zocht heb ik gevonden, maar datzelfde boek verkochten ze ook bij Scheltema, voor dezelfde prijs. Ik weiger om op basis van deze ene enkele ontmoeting mijn voorkeur uit te spreken voor de Rotterdamse variant van een boekhandel die ik bijna als mijn broekzak ken. Nee, als we dan toch met modder moeten gooien, kan Scheltema niet anders dan de betere boekhandel zijn. Scheltema zit nu eenmaal in Amsterdam en zoals ieder gezond mens zal beamen is Amsterdam nu eenmaal gezelliger dan Rotterdam. Daar is geen discussie over mogelijk.
Mijn voorkeur gaat echter nog altijd uit naar die kleine handelaar, die verkoper die weet wat hij verkoopt, die mij kan vertellen wat ik zoek en wat ik zou moeten lezen omdat onderwerp zus nu eenmaal mooi verwoord wordt in boek Y door schrijver Z. Het soort boekhandel waarbij het niet gaat om het uitstallen van winstmarges, maar van kwaliteit. Waar de geur van boeken de geur van goedkope parfum overheerst. Bij dat soort winkeltjes verbleken zowel Donner als Scheltema. Tien keer liever prenten bekijken in Atlas (Zaagmolenstraat, Rotterdam), dan naar het verkoopgezwets te moeten luisteren van de slaven van de BGN. Kortom: liever Meg Ryan dan Tom Hanks.