Week 38: Derde week verlof

“Het mag nu komen”, waren de woorden van de verloskundige gisteren. Nou dacht ik, laten we het dan wel even over het weekend heen tillen svp, dan is namelijk aanstaande papa ook met verlof ;-). Alsof ik het voor het zeggen heb. Als het aan die kleine ligt blijft het nog wel even zitten volgens mij, want van indalen is nog geen sprake. Nee hoor, het zit lekker daar binnen. De bloeddruk was helemaal in orde, alleen wil de verloskundige met zekerheid weten of die kleine niet te hard groeit. Vrijdag mag ik voor een echo naar het ziekenhuis om een kijkje te nemen. Dat vindt mama niet erg, een extra echo.
Als die kleine maar gezond ter wereld komt, dat is het belangrijkste op dit moment. Bang voor de bevalling? Nee dat niet ,… nog niet. Het komt wel steeds dichterbij, dat moment dat wij die kleine dan eindelijk in onze armen mogen sluiten. Dat lijkt mij zo geweldig.

Tot die tijd geniet ik nog maar even van mijn verlof. Als ik dan ’s ochtends heerlijk in de tuin zit met een zelfgemaakt ontbijtje, heb ik even het gevoel alsof ik met vakantie ben. En wat doe je zoal als je met vakantie bent? Niks , helemaal niks. (Inmiddels zijn namelijk alle kleertjes, knuffels, dekentjes, lakentjes noem maar op gewassen en gestreken. Ja, zelfs de hydrofielluiers zijn gestreken).

Ik merk nu dat ik langzaamaan wat sneller moe begin te worden; zo maf om te merken. Kon ik voorheen nog het hele huis in één keer stofzuigen en lukte het me met gemak een klein wasje te strijken. Nu gaan deze dingen ineens in 2-3 stappen. Ik moet er maar aan toegeven denk ik dan en ja, als die hangmat of bank zo uitdagend naar me zit te kijken denk ik: oke, ik ga wel even lekker liggen, om vervolgens een twee uur later weer wakker te worden. Een heerlijk gevoel.Klaar met shoppen voor die kleine ben ik nog niet helemaal, dat ga ik denk ik vrijdag na de echo maar even afronden 😉

Week 37: Kinderkamer & Rammelaar

Kijk die buik van mijn dinnetje eens groeien. En ik maar denken dat dat gegroei nu toch wel eens afgelopen zou moeten zijn. Hoeveel kan zo’n lichaam uitrekken? Het moet een grote baby zijn dat daar straks uitkomt. Volgens de verloskundige valt dat wel mee, en groeit ons aanstaande knuffelding nog steeds volgens schema. Hartslag prima, ligt goed in de baarmoeder, alles prima en ok. Nu moeten we wel elke week naar de verloskundige, om waarschijnlijk iedere week te constateren dat alles volgens schema verloopt. Dat is helemaal niet erg. Als het vervolgens op de uitgerekende datum ter wereld komt, is het helemaal perfect. (Dream on!). Maar toegegeven: het blijft een raar gevoel dat de groei zo voorspoedig en “normaal” verloopt. Als je bedenkt welke weg we hebben moeten afleggen om zo ver te komen, lijkt het af en toe haast onwerkelijk. Heel af en toe (heel heel soms) denk ik weleens: en wanneer gaat er iets fout? Dat komt door een misplaatste gevoel van onzekerheid, dat snap ik ook wel. Ik schiet er alleen zo weinig mee op 🙂

Zoals jullie kunnen zien zijn we druk bezig geweest met de inrichting van de kinderkamer. Met veel toewijding en enthousiasme (ahum…) heb ik de meubels in elkaar gezet (ledikant, commode, kledingkast, box) en wie denkt dat enige IKEA-ervaring daarbij helpt heeft het mis. Als je je meubels niet bij IKEA koopt, helpt die opgedane kennis voor geen meter: ik dacht dat je alles met een inbussleutel in elkaar kon zetten, maar er bestaat nog een hele collectie andere schroeven, bouten en moeren, die net zo goed in het meubelstuk-gebeuren kunnen worden toegepast. En ik moet zeggen: alle meubeltjes staan als een huis. Daar kan een Billy nog wat van leren.

De kinderkamer is nog niet helemaal af. Er komt nog een en ander aan opsmuk en versiering aan de muren en zo, maar dat laten we nog wel zien. Misschien pas na de geboorte.

Tijdens haar cursus edelsmeden is Hennes druk in de weer geweest met het maken van een zilveren rammelaar voor de kleine. Het is een vogeltje in een ring en hij is bijna af. Belangrijk is dat de scherpe randjes er nog af gaan en de pin moet nog afgemonteerd worden. Ik vind het een hele mooie rammelaar. En van zilver – het wordt nu al verwend.

Week 36: Eerste week verlof

Mijn eerste week verlof, heerlijk. Ik moet zeggen hier heb ik wel naar uitgekeken en ik was er ook aan toe. Wat gaat een vrouw doen (ik tenminste) als ze vrij heeft? Shoppen natuurlijk. Afgelopen dinsdag 10.00 uur mocht ik “los”. Ik begon bij de Babydump waar ik een aantal praktische dingen gekocht heb, zoals bijvoorbeeld een Maxi-cosi Familyfix, een handig ding voor  papa en mama  om de maxi-cosi in de auto te bevestigen. De Shelter, een handige draagzak die je, naast uiteraard te gebruiken als draagzak, heel handig in de box kunt hangen, zodat ook die kleine straks een heerlijke hangmat heeft, net als mama. Daarnaast is deze draagzak te gebruiken als deken in de maxi-cosi. 
Verder met shoppen; door naar de Prenatal, want daar is op dit moment sale.  Dan sta je daar voor al die kleertjes en hoe langer je kijkt hoe moeilijker het wordt om een keuze te maken en krijg je het idee dat geen enkel truitje en/of broekje leuk genoeg is voor je eigen kind. Ik besloot dus hier maar geen kleertjes te kopen, maar wel leuke lakentjes en een dekentje voor het bedje en de hele uitzet Zwitsalproducten, van talkpoeder, shampoo, babyolie tot billendoekjes aan toe.

de oogst

Je gaat vervolgens even naar huis om de eerste lading aankopen te lossen, een boterham te eten, even een uurtje lekker te gaan slapen om vervolgens fris en fruitig naar Almere-stad te gaan voor de vervolginkopen. De HEMA blijft een heerlijke winkel om inkopen te doen. Bij de HEMA geslaagd voor een leuk pakje, jasje, slofjes, badcape, hydrofielluiers, rompertjes.

Toen mocht mama nog een lekker geurtje voor haarzelf kopen en voor papa een frietsnijder, want die kleine wil straks naast papapannenkoeken samen met papa natuurlijk papapatat maken. De laatste aankoop voor die dag was een pak luiers, die mogen natuurlijk niet ontbreken als die kleine er straks is. Klaar met shoppen ben ik natuurlijk niet, daarmee ga ik denk ik volgende week verder.

Vanavond was voor mij de laatste les edelsmeden. De rammelaar is nog niet helemaal af, maar dat gaat me deze week wel lukken. Als die echt helemaal naar tevredenheid af is zal ik hem laten zien, nog heel even geduld dus.

Toen ik vanavond thuis kwam had papa het bedje al in elkaar gezet, want vandaag zijn de meubeltjes geleverd. Als ik terug denk aan afgelopen weekend toen we op bezoek waren bij Jack dan denk ik, daar passen wel 3-4 Jacks in zo’n ledikantje. Ik kan daar wel van genieten, niet alleen om Peter bezig te zien wanneer hij een en ander  in elkaar aan het  zetten is, maar  zo’n kamertje wordt nu steeds meer haar/zijn kamertje.  Inmiddels heeft onze gelegenheidsklusser ook de commode af.

ledikant & commode
Morgen wordt een relaxte dag en laat ik me maar even heerlijk verwennen bij de kapper.

Kraamvisite of baby shower?

Gisteren waren Hennie en ik op bezoek bij één van de beste vrienden van ons ongeboren kind: Jack. Jack is de zoon van Suz en Joop/Björn en Jack is al 1 maand oud. Ik geloof niet dat ik ooit een baby van 1 maand oud heb gezien. Als ze me hadden verteld dat het eergisteren uit de baarmoeder was gekropen had ik het ook direct geloofd. Zo klein, zo (ogenschijnlijk) kwetsbaar. Jack had bovendien wat last van krampjes dus we konden meegenieten van de wonderlijke werking van de stembanden. Het schijnt er bij te horen af en toe. Als je niet tegen gehuil kan is een kind niet het meest ideale cadeau van Moeder Natuur. Om over een vrouw nog maar te zwijgen. Zong Bob Marley niet: “No woman, no cry”? Geen vrouw -> geen baby -> geen jankbuien. Een ware ziener, die Bob.

Jack lijkt me een geweldig ventje. Daar mag de onze wel mee spelen. Sterker nog: al die DCG-baby’s zijn geweldig. Mats wordt al bijna 1 jaar. En ik zag gisteren Akira weer eens: 7 maanden oud en een evenbeeld van zijn vader. Nu maar afwachten wat de twee andere spelersvrouwen werpen. Janneke is uitgerekend een week voor ons (11 juli) en Elize ergens in oktober. Maar Dolf kennende kan dat ook zo maar later zijn. Vijf mei lijkt me wel een leuke datum 🙂

De reden waarom we bij Jack waren was omdat de trotse ouders een baby shower hielden – en een beetje house-warming. Een baby shower heeft niets met douchen te maken, maar is een manier om alle visite op één en hetzelfde moment over de vloer te hebben, zodat je maar 1 keer koffie hoeft te zetten. Zoiets.
Handig, lijkt me. Zo kan de mama de eerste weken tot rust komen en kan papa wennen aan dat nieuwe ding in huis. Als dan de baby shower komt zorg je dat babylief gegeten heeft en verschoond is en dan kan het collectieve vergapen beginnen. En na drie uur max begeleid je de gasten weer naar buiten.

Ik moet het er toch eens met Hennes over hebben wat zij wil: kraamvisite of baby shower? Ik ben er zelf nog niet over uit. En misschien hangt het ook af hoe de bevalling verloopt. Hoe snel ben je toe aan visite? Hoeveel mensen zijn bereid om naar Almere af te reizen? Als Hennes net zo snel bevalt als Suz (5/6 uurtjes !!!)… daar teken ik voor. En wie weet? – misschien rijd ik dan trots stad en land af om de dreumes aan iedereen te laten zien.
Hoeven ze meteen niet meer op visite te komen 🙂

Week 35: Laatste weekje werken

Wat gaat het ineens hard. Nog 3 dagen werken en dan breekt het verlof al aan. Nog geen twee maanden meer en dan mogen we die kleine in onze armen houden. Vanavond was hij/zij een keer heerlijk rustig bij de verloskundige. Deze keer was er een nieuwe stagiaire en hadden we verloskundige nummer vier, Diana.  Allebei waren ze aardig, hadden ze humor en, niet onbelangrijk, geen koude handen.

Alles was nog steeds in orde, de bloeddruk van mama was prima en het hartje van de kleine was heerlijk rustig. Een genot weer om te horen.  Over twee weken mogen we weer op controle. Bij de vraag aan de verloskundige of ik mocht zwemmen de komende weken keek Peter mij aan met een blik van ” Leuk al die plannen lief, maar ik moet het eerst zien”. We zullen zien.

Gisteren hadden we onze infoavond in het Flevoziekenhuis. Tijdens deze bijeenkomst waren er geen dingen die ons verteld werden die we niet al wisten. Volgens Peter stonden er te veel fouten in de powerpointpresentatie. Ik moet toegeven, zelfs ik zag ze. In eerste instantie was ik wel benieuwd naar de kraamkamers, maar om daar nu met een 40 tal mensen naar een kamer te gaan kijken zag ik niet zitten, de foto’s tijdens de presentatie waren voor mij duidelijk genoeg. Het leek niet meer dan standaard ziekenhuiskamers; waarom ze dat nu een kraamsuite noemen?

Morgen alweer de een na laatste les edelsmeden, dus mama moet nog even flink haar best doen om die zilveren rammelaar op tijd af te krijgen.

Week 34: Nog geen halve meter

De vierendertigste week. Hoe groot zou die kleine garnaal inmiddels zijn? Volgens de ‘boekjes’ zo ongeveer 40 tot 42 centimeter, nog geen halve meter. Misschien wat korter, misschien wat langer. We kunnen het helaas lastig meten, vooral omdat het niet bepaald stil ligt. Het is bovendien bijzonder onnauwkeurig om zo’n meetlint op de buik te leggen. Om maar te zwijgen over hoe raar het is. Volgende week zal het weer gegroeid zijn en dat nog wel 6 of 7 weekjes. Als het voldragen is zal de baby de halve meter wel hebben gehaald en 7 pond schoon aan de haak wegen. Of meer, of minder.

En ja… dan moet die hele massa door die kleine opening naar buiten worden geperst. De animatiebeelden die we daarvan hebben gezien, beloven niet veel goeds. Wel voor het kind hoor, maar de term “wee” is niet voor niets gekozen. Daar is over nagedacht. Dankzij de oermoeder Eva zitten al die vrouwen (vooral de christelijken) mooi met de gebakken peren. Als Eva gewoon naar haar Vader had geluisterd, zaten Adam en zij nu nog vrolijk naakt in het Paradijs en floepten de kinderen met het grootste gemak de baarmoeder uit. Maar nee, wederom is de eigenwijsheid van de vrouw de oorzaak van onomkeerbare ellende; zoals in dit geval de barensweeën.
Toch heeft Hennie zo haar twijfels over pijnbestrijdende middelen. Na het bestuderen van de folder “Jouw bevalling: Hoe ga je om met pijn?” is ze tot de conclusie gekomen dat aan die middeltjes toch wel wat (mogelijke) nadelen kleven. Zo zijn daar de bekende ruggenprik, injecties met pethidine, pompjes met remifentanil, geboorte-TENS en een hele sloot van alternatieve (geitewollesokkun) behandelingen. Ik kan jullie de folder van harte aanbevelen als jullie geïnteresseerd zijn in het hoe en wat van deze zaken – ik vertrouw er op dat mijn lieve vriendin zelf goed weet wat zij kan en wil verdragen, en welke risico’s zij wil nemen. Zolang het de baby niet kan schaden, bemoei ik me er niet mee en zal ik proberen de beste pijnbestrijding te zijn die er is.  Voor afleiding zorgen kan ik wel. Haar steunen ook wel. Masseren. Mee-ademen. Mee-persen. Mijn hand tot pulp laten knijpen.

Het duurt naar alle waarschijnlijkheid nog 6 of 7 weken. Maandag krijgen we een voorlichtingsavond in het Flevoziekenhuis. Een soort rondleiding door het gebouw, mogelijk een bezoekje aan de kraamkamers. We gaan het zien. Feit is wel dat het elke dag dichter bij komt. En de ellende is dat je niet precies weet wanneer de kleine aan de poort staat te kloppen. Op de geboorte van je eigen kind kun je je ontzettend goed voorbereiden, als je maar beseft dat alles anders zal gaan dan gepland.

Het verven van de kinderkamer is bijna klaar. Hennie heeft het kamertje ernaast in haar hoofd al weggegeven als speelkamer voor de kleine, dus ik moet maar alvast kijken waar ik mijn bureau en kasten neerzet. Over een aantal jaar. En over een aantal jaar is nog zooo ver weg, wie staat daar al bij stil? Laten we eerst die 6 of 7 weken maar eens doorkomen.

Week 33: Een hele waslijst

Als ik zo op ons blaadje kijk, hebben we genoeg te vertellen deze week. Met “ons blaadje” bedoel ik het vel papier waarop Hennie en ik vooraf de onderwerpen bedenken waar we het over zullen hebben. Dat doen we niet elke week hoor, maar af en toe is dat wel leuk. Zo krijgen we het idee dat we de stukjes toch samen schrijven… – ahum. (Tot zover de zoetsappigheid)

Laat ik beginnen met het glucosegehalte van het bloed van Hennie. Dat was immers de cliffhanger van vorige week.
Hennie is vorige week vrijdag naar het Flevoziekenhuis geweest en heeft daar drie uur doorgebracht, voornamelijk met wachten. Eerst namen ze bloed af terwijl Hennie nuchter was en gingen daar allerlei testjes op uitvoeren. Aansluitend moest Hennie heel veel van een of ander smerig goedje drinken en een aantal uur wachten. Vervolgens namen ze weer bloed af om deze te testen. De verschillen in de resultaten zou dan moeten uitwijzen of ze zwangerschapsdiabetes heeft. De uitslag zouden we dinsdag van de verloskundige te horen krijgen – nog meer wachten dus.

Dinsdag bij de verloskundige bleek alles in orde. De suikerwaarde bleek nog steeds 6.4, maar niets wijst er op dat Hennie zwangerschapsdiabetes heeft. Een pak van ons hart dus. Wel moet ze een beetje opletten met eten en drinken: dit vooral regelmatig doen.
De verloskundige gaf Hennie ook een “geboorteplan” mee. Dat is een invuloefening waarop zij (wij) moeten aangeven wat haar wensen voor de bevalling zijn. Denk hierbij aan zaken als pijnstillers, methodes van bevalling (Hennie had het over een baarkruk, maar wie hoort daar niet barkruk in?), etc. Die moeten we dus maar even invullen. Ik wil vooral dat het een snelle en pijnloze bevalling wordt, maar het schijnt dat je dat soort dingen dan weer niet voor het zeggen hebt.
Tot slot krijg ze een folder mee met de veelbelovende titel “Hoe om te gaan met pijn”. Die moet ik maar eens gaan lezen.

Over omgaan met pijn gesproken: deze week was er een partnerdag georganiseerd bij de zwangerschapsgym. Ik noem het steevast yoga, maar dat schijnt weer wat anders te zijn. Als ik hoor wat ze allemaal tijdens die gym doen (bewust ademen o.a.) zal het niet veel uitmaken, maar goed. Het zij zo.
Ik dus mee naar zwangerschapsgym. Zit je daar, op een maandag, met drie andere stellen, in een wachtkamer te wachten totdat een of andere zweefteef je op komt halen voor een levensveranderende ervaring. Althans, zo voelde het. Alle mannen zaten een beetje lacherig te doen (‘als het maar niet uitloopt’, ‘ik heb geen sandalen aangetrokken’, …), waarschijnlijk ongemakkelijk en/of nerveus voor wat komen ging.
En dat wat komen ging, viel achteraf gezien wel mee. Het eerste uur kregen we een met plaatjes verzorgde uitleg over de bevalling zelf. Over hoe zo’n kleine zich een weg baant door de baarmoeder naar de uitgang. En welke lichaamsonderdelen het daarbij verdrukt. De vrouw (toch geen zweefteef) vertelde ook waardoor weeën ontstaan, en waarom vrouwen soms uitscheuren of ingeknipt moeten worden. Niet smakelijk, maar wel erg praktisch. Daar hou ik van. Ondanks dat denk ik dat ik zal proberen zoveel mogelijk aan het hoofdeinde van het bed te blijven, want zelfs de illustraties waren geen pretje om naar te kijken. Laat staan hoe het er in het echt uitziet.
Het tweede uur – ja, het duurde twee uur – hebben we besteed aan massageoefeningen. We leerden hoe je met behulp van een doek de buik of rug van je vr0uw kunt ontlasten en haar zo een lekkere massage kunt geven (div. standjes). Da’s iets uit Mexico schijnt, genaamd Rebozo. En niet eens zo inspannend om te doen. Mama blij, papa blij.

Deze week is ook de kraamhulp even langsgeweest bij Hennes. Vooral om te vertellen wat ze allemaal doen en wanneer we ze moeten bellen. We blijken zo’n pakket te hebben waarbij ze ook een deel van het huishouden doen, dus dat is helemaal top! De kraamhulp komt 8 dagen, 6 uur per dag. Het is te hopen dat we met haar/hem op kunnen schieten, want 6 uur per dag is best veel. Maar misschien vliegt die tijd zo om. En als iemand anders het huishouden doet, hoor je mij niet klagen 🙂

De kinderwagen is gearriveerd. José, Nanda en Moene zijn de Joolz persoonlijk langs komen brengen, met een vrachtlading aan bijbehorende attributen. Het is een reiswieg en een kinderwagen in een; erg handig. We zijn zo blij met het ding. Nooit geweten dat ik zo’n ding ooit had willen hebben, hahaha. Erg blij blij blij. Dankbaar ook, dat ze het aan ons cadeau hebben gedaan.
Dankzij het bezoek heb ik meteen wat vaderschap kunnen oefenen, want Moene wilde met mij pannenkoeken bakken, dus: schort voor, beslag in een kom en daar stond ik dan met een 4-jarige pannenkoeken te maken. Erg gezellig en volgens mij ging het me goed af. Moene had veel geduld met me.

De kinderkamer schiet al op. De nieuwe muur is één keer geverfd en Hennes gaat dit weekend de tweede laag doen. Dan kan ik de spullen gaan versjouwen en als het goed is komen 16 juni de spulletjes voor de kamer. Mooi op tijd allemaal. Hennie heeft binnenkort verlof (nog anderhalve week), dus dan kan ze op haar gemak verzinnen hoe ze een en ander wil aankleden.

Kortom: het gaat weer allemaal lekker in Huize Garnaal!

Week 32: Te hoge suikerspiegel

Twee weken geleden schreven we al dat het glucosegehalte in het bloed van Hennie wat aan de hoge kant was en dat ze hiervoor toch even naar het ziekenhuis moest voor een double-check. Vorige week bleek dat inderdaad de hoeveelheid suiker enigszins te hoog is; een paar procentpunt. Niet meteen iets om over in paniek te raken – het is nog niet bekend of het zwangerschapsdiabetes is (wat 4-5% van de zwangere vrouwen hebben na de 3e maand). Maar dan nog is dat eenvoudig te ‘bestrijden’.

Wel weer even wat ongerustheid natuurlijk. Nadat we weken gehoord hebben dat alles precies volgens het boekje gaat, komt dit er tussendoor. De verhoogde waarde is niet schrikbarend, maar de artsen willen morgenochtend (vrijdag) toch wat testen op Hennie uitvoeren. Wat bloed prikken, drankjes drinken, controle… niet echt plezierig, maar wel goed dat ze er zo scherp bovenop zitten. Liever iets te veel gecontroleerd dan te weinig. En als het toch zwangerschapsdiabetes blijkt, of iets dergelijks, dan zullen we vanaf dan niet meer naar de verloskundige gaan, maar onder controle gaan in het ziekenhuis. Om geen enkel risico te nemen.

Ja, tis wat… maar verder gaat alles goed hoor. Beetje regelmatiger eten wil misschien ook wel eens helpen 🙂

Hiernaast weer een momentopname van die dikke prinses. De garnaal is elke dag (en nacht) lekker actief bezig in die buik. Ruimte zat om te bewegen, zou ik zo zeggen.

Zaterdag gaat Hennie een deel van de kinderkamer verven. Eerst wit, en vervolgens maar even goed verzinnen welke gewaagde kleurencombinatie ze tegen de muur aan gooit. Ik hou me daar verder buiten. Ik lever wel (gepast) commentaar als ze klaar is.  Wedden dat het prachtig wordt?

Eens kijken, wat hebben we nog meer te melden? Dat het een jongetje wordt. Of een meisje. Ik stel voor dat jullie met z’n allen weddenschappen aan gaan tegen woekerbedragen en dat degenen die het goed hebben 90% van de totale inleg mogen verdelen. Hennes en ik nemen de overige 10% in beheer. Waar betalen we anders al die luiers van?

Deze week gaan we ook maar alvast het geboortekaartje uitzoeken. Heel leuk om te doen, maar er is zoveel keuze. Dat de broer van Hennes een drukkerij heeft, maakt het alleen maar lastiger. En aan de ene kant denk ik: “Het is maar een kaartje”, maar meestal besef ik ook dat het de aankondiging is van een nieuw, prachtig leven. En dat verdient best wel wat extra aandacht.

Nou, tot volgende week. Dan hopen we meer te weten over de uitslagen van de bloedtesten.

Week 30: Papa ook weer blij

Nog ongeveer 3 maanden. Twee-derde zit er op. En niets te klagen tot nu toe: alles lijkt volgens het boekje te gaan en als het een zwangerschap betreft, lijkt me niets fijners dan een gemiddeld kind te hebben.

Afgelopen dinsdag waren we weer eens bij de verloskundige. Kalinka dit keer. Eerlijk gezegd is zij de enige van de verloskundigen die ik wel aardig vind, maar ik moet toegeven dat ik ze nog niet allemaal heb ontmoet. Bovendien is zo’n kwartiertje nu niet bepaald lang om iemand goed te leren kennen. Maar Kalinka heeft wel scherpe humor; dat mag ik wel. En ze doet niet zo zweverig over baby’s en het krijgen er van.

De bloeddruk van Hennes was goed. Haar glucoseniveau niet, maar dat kwam omdat Kalinka was vergeten te zeggen dat Hennie nuchter moest zijn bij het bezoek. We hadden net 10 minuten ervoor spaghetti gegeten, dus geen wonder dat het bloed wat afwijkende waardes vertoonde. Ze moet dus binnenkort (morgen) even langs het ziekenhuis om een nieuwe bloedtest te doen. Ik vroeg: “als het niet goed is, gaat dan de bevalling niet door?”. En ja, Kalinka kon er om lachen. Papa ook weer blij.