Rennen met Kaya

Het is niet handig in onze familie als je bang bent voor honden. Vooral niet voor grote honden. Voor Silke is dat geen probleem: af en toe wordt ze een beetje moe van al die honden, maar meestal kan ze het goed met ze vinden. Zeker met Kaya, de leonberger van mijn moeder. Hieronder is ze lekker aan het rennen door het bos van Hollum (Ameland).

10408865_10152541377226702_4059806224239249360_n

Week 40: De laatste week?

“Het mag nu wel komen” zijn deze keer de woorden van de aanstaande mama (en papa) en niet van de verloskundige. Volgens de verloskundige, waar ik vandaag was, is die kleine in ieder geval begonnen met indalen. Het werd tijd. Ik heb het nooit echt begrepen als zwangere vrouwen zeiden “Dat wachten ben ik nu wel zat”, maar ik moet toch bekennen dat ik het een beetje ga begrijpen. Niet dat ik genoeg heb van die dikke buik, ik zal hem straks nog gaan missen, maar ik ben gewoon zo benieuwd naar die kleine garnaal. Naar mate die week 40 nadert ga je er ook minder charmant uitzien. Die enkels en handen van me houden meer vocht vast dan me lief is, maar ook dat heb ik er nog steeds graag voor over. De kamer is nu klaar, alle kleertjes zijn gewassen, de ziekenhuistas staat ingepakt.Verder was alles gelukkig goed bij de verloskundige, volgende week mogen we weer op controle. Oh ja, volgens de verloskundige kon het wel eens een lang kind worden. Of het nu lang of zwaar is maakt mij echt niet uit, we zullen het gaan zien. 

Ja, de babykamer is klaar. Aanstaande papa heeft heel hard zijn best gedaan de muurstickers op te plakken. En mooi dat het geworden is. Mama is er trots op. Dat plakken klinkt overigens eenvoudiger dan dat het is. Het kost wat bloed zweet en tranen maar het resultaat mag er zeker zijn. Het gedicht is trouwens door papa zelf geschreven, mooi he. Tja en als je vent dan klaar is met stickers plakken en dan zijn gitaar pakt om vervolgens hierop in de kinderkamer te gaan spelen, kan ik alleen maar meer genieten.

Week 39: De laatste loodjes

Het is bijna zover. Het zou zomaar ieder moment kunnen komen. Ineens. Midden in de nacht. Op klaarlichte dag. Terwijl Hennes in de hangmat ligt. Of tijdens het afrekenen van de shampoo in de Etos. Bij het doorbladeren van alle reclamefolders. Bij het opvouwen van de was… je weet het gewoon niet.

Met de groei verloopt alles prima. Vorige vertelden we dat we vrijdag j.l. een extra echo moesten maken, omdat de verloskundige dacht dat de baby misschien te snel groeide, maar dat bleek loos alarm. De echo liet duidelijk zien dat het hoofdje volgens schema groeit en het lichaam een ietsepietsie boven het gemiddelde. Niets aan de hand dus. Verder was er trouwens weinig te zien op de echo. De baby is te groot om nog redelijk wat te zien op zo’n echo. Een rug en een stukje been. Of is het een arm? Whatever… laat het er maar uitkomen, dan kunnen we beter kijken.

Afgelopen weekend waren we op Ameland. Mijn vader vierde zijn 65e verjaardag en voor ons was dit voorlopig de laatste keer dat we met z’n tweetjes een lang weekend op pad zijn. Straks zal het vooral met drie personen zijn. Er zal veel veranderen; en dat is helemaal niet erg. We zijn er volgens mij wel klaar voor.
Van mijn moeder hebben een leuk vestje gekregen voor de kleine. Ik kan niet wachten tot het die zal kunnen dragen. Net als het gebreide vestje dat we van Marianne kregen.

Dinsdag moesten we helaas alweer met de boot van 9.30u van het eiland, want die middag hadden we een afspraak met de verloskundige. Zoals verwacht constateerde zij dat alles nog altijd in orde is (gelukkig maar), maar dat de kleine nog niet is ingedaald. Dus ik dacht: dan blijft die kleine nog wel even zitten, maar wat blijkt: dat werkt niet zo. Als de kleine komt, dan komt het, ongeacht of het ingedaald is of niet. In het laatste geval betekent het wel dat we meteen aan allerlei bellen moeten trekken. – Staat genoteerd –
De verloskundige vroeg ook nog of Hennie op speciaal dieet was in verband met de suiker…
Euhm… wat? U bedoelt die suiker die geen suiker is? Waarvan tests hebben uitgewezen dat er niets aan de hand is? Maakt u zich maar geen zorgen: mijn vriendin past goed op zichzelf, ook al heeft ze van niemand (ook van u niet) het advies gehad om een speciaal dieet te volgen.

“En of het kind druk is?”
Ik denk meteen: in vergelijking met wie of wat? maar ik hou ook nu weer mijn mond, want ik heb wel weer genoeg gehoord. Je had er bij moeten zijn, maar geloof me als ik zeg dat sommige verloskundigen erg op m’n zenuwen kunnen werken. Vraag dat maar aan Hennes. De manier waarop ze suggestieve vragen stellen (Hennie –> grote ogen, argwaan) om vervolgens lachend te zeggen dat er niets aan de hand is. Het zal aan mij liggen – laten we het daar maar op houden.

In afwachting van de kleine zijn we de adressenlijst voor de geboortekaartjes aan het bijwerken. Niet dat we al een geboortekaartje hebben uitgezocht, maar we weten in ieder geval waar ze naar toe moeten. Althans: niet allemaal. We zoeken nog een paar adressen, maar die vragen we nog wel op. En ons kennende vergeten we wel 2 of 3 mensen. Bij deze: sorry!

Terug naar de wachtkamer.