Avondvierdaagse

Het is me nu eindelijk duidelijk: ik heb geen hekel aan kinderen; het zijn die ouders die me mijn stralende humeur ontnemen. Niet alle ouders natuurlijk – wie dit leest is vanzelfsprekend het evenbeeld van de ideale ouder. Al die andere ouders zijn vervelende, onnadenkende wezens, die het blijkbaar raar vinden dat er ook nog andere mensen op deze aardkloot zijn. Semi-hippe, net iets te vlot geklede pappa’s en mamma’s met een roestvrijstalen bord voor hun kop.

Deze licht-negatieve opvatting aangaande de voortplanters onzer diersoort behoeft waarschijnlijk enige uitleg.

Vandaag is de NWB-Avondvierdaagse begonnen in Amsterdam. Een evenement zonder enige meerwaarde, want van 5 tot 10 km wandelen is nog nooit iemand fit geworden en het enige dat er te ‘winnen’ valt is een stuk blik met een touwtje. Het zijn voornamelijk kinderen die de vier dagen aan het wandelen zijn, begeleid door een zooitje volwassenen, waarvan de ene helft eigenlijk niet had mee willen wandelen, en de andere helft alleen maar meeloopt omdat het zo gezellig is om bij te kletsen met de mamma cq. pappa van Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel, etc… 

Die kinderen zijn eigenlijk niet zo erg; die vertonen voorspelbaar gedrag – lopen wat, schreeuwen, trekken belletje, rennen de straat op en scheppen op over hun (stief)ouders. Ondertussen maken ze het voetgangers en overige verkeersdeelnemers onmogelijk om zich te verplaatsen. Heel ongemakkelijk, maar daar heeft de organisatie wat op bedacht: ze laten ouders de kinderen begeleiden met het idee dat hiermee het ongemak enigszins beperkt zal blijven tot wat hinderlijke ordeverstoringen… maar ja, de meeste ouders weten niet zo goed hoe ze met hun rol om moeten gaan.

Het begon al toen ik naar huis fietste. Bij ons in de buurt is één van de startpunten van de vierdaagse, dus er was een stroom ouders met kroost onderweg naar de sporthal. Op de fiets. Met z’n drieën naast elkaar. Tegen het verkeer in.
Tot drie(3)maal toe had ik een bijna aanrijding met een kind dat niet zo goed op de tegenliggers let en tot tweemaal toe werd ik vernietigend aangekeken door de bijbehorende volwassene en de derde keer werd mij zelfs gevraagd of ik “niet wat meer rekening kon houden met” zijn nageslacht. Mijn reactie daarop werd niet op prijs gesteld, maar dat kon ik verwachten van zo’n man met oprecht verantwoordelijkheidgevoel en een vlekkeloos gevoel voor proporties.
Eenmaal binnen ging ik voor het raam staan om (met nog een nazeurende woede) te kijken naar de stroom wandelaars die op gang was gekomen. Met tientallen tegelijk verplaatsten ze zich over de stoep. En het fietspad. De fietsers die zich bellend een weg probeerden te banen door de kindermassa werden op dezelfde manier door de ouders bejegend als ik een kwartier eerder door hun fietsende varianten. Even verderop is de doorgang voor auto’s naar de parkeerplaats en -garage. Heel af en toe nam een volwassene de moeite om de meute tegen te houden om een auto door te laten, maar in de meeste gevallen was er altijd een aantal ouders met kinderen tussen die ondanks het verzoek heel even te wachten, gewoon voor de optrekkende auto doorliepen. Sommigen zelfs even stoppend om de chauffeur duidelijk te maken dat hij GVD met kinderen te maken had, dus dat hij maar moest wachten.

Die zogenaamd volwassenen hebben geen flauw benul van verantwoordelijkheid. Van rekening houden met. Een beetje normaal omgaan met anderen. Het goede voorbeeld geven is zeker een achterhaald concept? Te jaren ’90?
Verschrikkelijk! Ik ben nog steeds kwaad om die onbenullen. Ik dacht dat erover schrijven wel zou helpen me te kalmeren, maar dat is niet zo.
En het is niet alleen die vierdaagse. Het is ook zaterdagochtend in de Albert Heijn. ’s Ochtends op de fiets naar de school van hun kids. In de bus. In de metro. En Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel die kunnen er niets aan doen; dat zijn kinderen.

Hun ouders, die moeten een keer worden opgevoed.

9 thoughts on “Avondvierdaagse”

  1. Koem je binnenkort weer op mn kroost passen? Dat gaat je altijd zo goed af. Kan ik even bijkletsen met de papa’s van Jip, Max en Iris…

  2. Sjongejonge, wat hang jij opeens de chagrijnige onbegrepen ouwe klager uit zeg! Zit je in je mid-life? Of is dit je imitatie van Youp van ut Hek, die ook sinds midden jaren 80 is blijven hangen in het zelfde typetje van een verbolgen, ontevreden schreeuwert? Qua uiterlijk lijkt het in ieder geval.

    Belangrijker dan jouw gepiep over lief spelende, nog onbevangen jonge kinders: wat is de orderstatus van m’n Callaway Diablo?

    🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *