Dan Brown – Het verloren symbool

Ik ben er weer ingetrapt! Opnieuw heb ik een boek van Dan Brown gelezen. En ook dit keer had ik de hoop dat het verhaal dit keer wel een bevredigend einde zou hebben. Zo langzamerhand krijg ik het idee dat Dan Brown het met opzet doet, dat hij er een kick van krijgt om lezers een spannend en intrigerend verhaal voor te schotelen om het vervolgens met een sisser te laten aflopen.

Het boek heet dit keer “Het verloren symbool”. Maar dat symbool blijkt helemaal niet verloren! Tsss, wie had dat nou gedacht? Dat het niet verloren is, wordt trouwens al in de eerste paar hoofdstukken duidelijk, zodat de lezer voor de vraag wordt gesteld: “waar gaat het boek dan WEL over?”.

Waar het boek wel over gaat is voor de doorgewinterde Brown-lezer geen nieuws: Robert Langdon, de suffe professor in geheimzinnige dingen en aanverwante zaken, raakt verwikkeld in een mysterieus mysterie vol symbolische symboliek, die alles te maken heeft met vrijmetselaars, Nieuwe Wereldorde, de Bijbel en diverse net-iets-te bekende kunstwerken en cultuur-historische figuren. Natuurlijk bijgestaan door een vrouw. En uiteraard ontloopt hij diverse autoriteiten alsof hij 007 himself is. Bijzonder is dat het dit keer niet in Europa afspeelt, maar in Washington D.C. Ook daar schijnen genoeg historische fabels te zijn die je in een boek kunt misbruiken.

De kracht van Brown zit hem in de aanloop naar het einde – die begint heel traag en maakt de lezer nieuwsgierig naar de oplossing van het mysterie. Brown houdt de lezer vast door steeds wat meer informatie vrij te geven, steeds meer en meer… Om vervolgens in een ongekend tempo ontzettend veel onzinnige en nutteloze feiten over de lezer heen te storten dat het uiteindelijke einde als een verstikkende, voorspelbare anti-climax uit de pagina’s scheurt. En dan sla ik mezelf voor m’n kop: ik ben er weer ingetrapt. Die Brown doet een kunstje, een invuloefening met altijd dezelfde elementen. Het verloren symbool is niets meer dan een kopie van de Da Vinci Code, maar dan met andere plaatsnamen en een ander meisje. En de Da Vince Code is weer een opgeleukte kopie van het Bernini Mysterie. Uiteindelijk zal alles wel een kopie zijn van een kort verhaaltje dat Dan Brown ooit voor de schoolkrant schreef, maar dat op de valreep werd afgekeurd omdat het einde zo voorspelbaar was.

2 thoughts on “Dan Brown – Het verloren symbool”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *