Rennen met Kaya

Het is niet handig in onze familie als je bang bent voor honden. Vooral niet voor grote honden. Voor Silke is dat geen probleem: af en toe wordt ze een beetje moe van al die honden, maar meestal kan ze het goed met ze vinden. Zeker met Kaya, de leonberger van mijn moeder. Hieronder is ze lekker aan het rennen door het bos van Hollum (Ameland).

10408865_10152541377226702_4059806224239249360_n

Week 40: De laatste week?

“Het mag nu wel komen” zijn deze keer de woorden van de aanstaande mama (en papa) en niet van de verloskundige. Volgens de verloskundige, waar ik vandaag was, is die kleine in ieder geval begonnen met indalen. Het werd tijd. Ik heb het nooit echt begrepen als zwangere vrouwen zeiden “Dat wachten ben ik nu wel zat”, maar ik moet toch bekennen dat ik het een beetje ga begrijpen. Niet dat ik genoeg heb van die dikke buik, ik zal hem straks nog gaan missen, maar ik ben gewoon zo benieuwd naar die kleine garnaal. Naar mate die week 40 nadert ga je er ook minder charmant uitzien. Die enkels en handen van me houden meer vocht vast dan me lief is, maar ook dat heb ik er nog steeds graag voor over. De kamer is nu klaar, alle kleertjes zijn gewassen, de ziekenhuistas staat ingepakt.Verder was alles gelukkig goed bij de verloskundige, volgende week mogen we weer op controle. Oh ja, volgens de verloskundige kon het wel eens een lang kind worden. Of het nu lang of zwaar is maakt mij echt niet uit, we zullen het gaan zien. 

Ja, de babykamer is klaar. Aanstaande papa heeft heel hard zijn best gedaan de muurstickers op te plakken. En mooi dat het geworden is. Mama is er trots op. Dat plakken klinkt overigens eenvoudiger dan dat het is. Het kost wat bloed zweet en tranen maar het resultaat mag er zeker zijn. Het gedicht is trouwens door papa zelf geschreven, mooi he. Tja en als je vent dan klaar is met stickers plakken en dan zijn gitaar pakt om vervolgens hierop in de kinderkamer te gaan spelen, kan ik alleen maar meer genieten.

Week 39: De laatste loodjes

Het is bijna zover. Het zou zomaar ieder moment kunnen komen. Ineens. Midden in de nacht. Op klaarlichte dag. Terwijl Hennes in de hangmat ligt. Of tijdens het afrekenen van de shampoo in de Etos. Bij het doorbladeren van alle reclamefolders. Bij het opvouwen van de was… je weet het gewoon niet.

Met de groei verloopt alles prima. Vorige vertelden we dat we vrijdag j.l. een extra echo moesten maken, omdat de verloskundige dacht dat de baby misschien te snel groeide, maar dat bleek loos alarm. De echo liet duidelijk zien dat het hoofdje volgens schema groeit en het lichaam een ietsepietsie boven het gemiddelde. Niets aan de hand dus. Verder was er trouwens weinig te zien op de echo. De baby is te groot om nog redelijk wat te zien op zo’n echo. Een rug en een stukje been. Of is het een arm? Whatever… laat het er maar uitkomen, dan kunnen we beter kijken.

Afgelopen weekend waren we op Ameland. Mijn vader vierde zijn 65e verjaardag en voor ons was dit voorlopig de laatste keer dat we met z’n tweetjes een lang weekend op pad zijn. Straks zal het vooral met drie personen zijn. Er zal veel veranderen; en dat is helemaal niet erg. We zijn er volgens mij wel klaar voor.
Van mijn moeder hebben een leuk vestje gekregen voor de kleine. Ik kan niet wachten tot het die zal kunnen dragen. Net als het gebreide vestje dat we van Marianne kregen.

Dinsdag moesten we helaas alweer met de boot van 9.30u van het eiland, want die middag hadden we een afspraak met de verloskundige. Zoals verwacht constateerde zij dat alles nog altijd in orde is (gelukkig maar), maar dat de kleine nog niet is ingedaald. Dus ik dacht: dan blijft die kleine nog wel even zitten, maar wat blijkt: dat werkt niet zo. Als de kleine komt, dan komt het, ongeacht of het ingedaald is of niet. In het laatste geval betekent het wel dat we meteen aan allerlei bellen moeten trekken. – Staat genoteerd –
De verloskundige vroeg ook nog of Hennie op speciaal dieet was in verband met de suiker…
Euhm… wat? U bedoelt die suiker die geen suiker is? Waarvan tests hebben uitgewezen dat er niets aan de hand is? Maakt u zich maar geen zorgen: mijn vriendin past goed op zichzelf, ook al heeft ze van niemand (ook van u niet) het advies gehad om een speciaal dieet te volgen.

“En of het kind druk is?”
Ik denk meteen: in vergelijking met wie of wat? maar ik hou ook nu weer mijn mond, want ik heb wel weer genoeg gehoord. Je had er bij moeten zijn, maar geloof me als ik zeg dat sommige verloskundigen erg op m’n zenuwen kunnen werken. Vraag dat maar aan Hennes. De manier waarop ze suggestieve vragen stellen (Hennie –> grote ogen, argwaan) om vervolgens lachend te zeggen dat er niets aan de hand is. Het zal aan mij liggen – laten we het daar maar op houden.

In afwachting van de kleine zijn we de adressenlijst voor de geboortekaartjes aan het bijwerken. Niet dat we al een geboortekaartje hebben uitgezocht, maar we weten in ieder geval waar ze naar toe moeten. Althans: niet allemaal. We zoeken nog een paar adressen, maar die vragen we nog wel op. En ons kennende vergeten we wel 2 of 3 mensen. Bij deze: sorry!

Terug naar de wachtkamer.

Week 38: Derde week verlof

“Het mag nu komen”, waren de woorden van de verloskundige gisteren. Nou dacht ik, laten we het dan wel even over het weekend heen tillen svp, dan is namelijk aanstaande papa ook met verlof ;-). Alsof ik het voor het zeggen heb. Als het aan die kleine ligt blijft het nog wel even zitten volgens mij, want van indalen is nog geen sprake. Nee hoor, het zit lekker daar binnen. De bloeddruk was helemaal in orde, alleen wil de verloskundige met zekerheid weten of die kleine niet te hard groeit. Vrijdag mag ik voor een echo naar het ziekenhuis om een kijkje te nemen. Dat vindt mama niet erg, een extra echo.
Als die kleine maar gezond ter wereld komt, dat is het belangrijkste op dit moment. Bang voor de bevalling? Nee dat niet ,… nog niet. Het komt wel steeds dichterbij, dat moment dat wij die kleine dan eindelijk in onze armen mogen sluiten. Dat lijkt mij zo geweldig.

Tot die tijd geniet ik nog maar even van mijn verlof. Als ik dan ’s ochtends heerlijk in de tuin zit met een zelfgemaakt ontbijtje, heb ik even het gevoel alsof ik met vakantie ben. En wat doe je zoal als je met vakantie bent? Niks , helemaal niks. (Inmiddels zijn namelijk alle kleertjes, knuffels, dekentjes, lakentjes noem maar op gewassen en gestreken. Ja, zelfs de hydrofielluiers zijn gestreken).

Ik merk nu dat ik langzaamaan wat sneller moe begin te worden; zo maf om te merken. Kon ik voorheen nog het hele huis in één keer stofzuigen en lukte het me met gemak een klein wasje te strijken. Nu gaan deze dingen ineens in 2-3 stappen. Ik moet er maar aan toegeven denk ik dan en ja, als die hangmat of bank zo uitdagend naar me zit te kijken denk ik: oke, ik ga wel even lekker liggen, om vervolgens een twee uur later weer wakker te worden. Een heerlijk gevoel.Klaar met shoppen voor die kleine ben ik nog niet helemaal, dat ga ik denk ik vrijdag na de echo maar even afronden 😉

Week 37: Kinderkamer & Rammelaar

Kijk die buik van mijn dinnetje eens groeien. En ik maar denken dat dat gegroei nu toch wel eens afgelopen zou moeten zijn. Hoeveel kan zo’n lichaam uitrekken? Het moet een grote baby zijn dat daar straks uitkomt. Volgens de verloskundige valt dat wel mee, en groeit ons aanstaande knuffelding nog steeds volgens schema. Hartslag prima, ligt goed in de baarmoeder, alles prima en ok. Nu moeten we wel elke week naar de verloskundige, om waarschijnlijk iedere week te constateren dat alles volgens schema verloopt. Dat is helemaal niet erg. Als het vervolgens op de uitgerekende datum ter wereld komt, is het helemaal perfect. (Dream on!). Maar toegegeven: het blijft een raar gevoel dat de groei zo voorspoedig en “normaal” verloopt. Als je bedenkt welke weg we hebben moeten afleggen om zo ver te komen, lijkt het af en toe haast onwerkelijk. Heel af en toe (heel heel soms) denk ik weleens: en wanneer gaat er iets fout? Dat komt door een misplaatste gevoel van onzekerheid, dat snap ik ook wel. Ik schiet er alleen zo weinig mee op 🙂

Zoals jullie kunnen zien zijn we druk bezig geweest met de inrichting van de kinderkamer. Met veel toewijding en enthousiasme (ahum…) heb ik de meubels in elkaar gezet (ledikant, commode, kledingkast, box) en wie denkt dat enige IKEA-ervaring daarbij helpt heeft het mis. Als je je meubels niet bij IKEA koopt, helpt die opgedane kennis voor geen meter: ik dacht dat je alles met een inbussleutel in elkaar kon zetten, maar er bestaat nog een hele collectie andere schroeven, bouten en moeren, die net zo goed in het meubelstuk-gebeuren kunnen worden toegepast. En ik moet zeggen: alle meubeltjes staan als een huis. Daar kan een Billy nog wat van leren.

De kinderkamer is nog niet helemaal af. Er komt nog een en ander aan opsmuk en versiering aan de muren en zo, maar dat laten we nog wel zien. Misschien pas na de geboorte.

Tijdens haar cursus edelsmeden is Hennes druk in de weer geweest met het maken van een zilveren rammelaar voor de kleine. Het is een vogeltje in een ring en hij is bijna af. Belangrijk is dat de scherpe randjes er nog af gaan en de pin moet nog afgemonteerd worden. Ik vind het een hele mooie rammelaar. En van zilver – het wordt nu al verwend.

Week 36: Eerste week verlof

Mijn eerste week verlof, heerlijk. Ik moet zeggen hier heb ik wel naar uitgekeken en ik was er ook aan toe. Wat gaat een vrouw doen (ik tenminste) als ze vrij heeft? Shoppen natuurlijk. Afgelopen dinsdag 10.00 uur mocht ik “los”. Ik begon bij de Babydump waar ik een aantal praktische dingen gekocht heb, zoals bijvoorbeeld een Maxi-cosi Familyfix, een handig ding voor  papa en mama  om de maxi-cosi in de auto te bevestigen. De Shelter, een handige draagzak die je, naast uiteraard te gebruiken als draagzak, heel handig in de box kunt hangen, zodat ook die kleine straks een heerlijke hangmat heeft, net als mama. Daarnaast is deze draagzak te gebruiken als deken in de maxi-cosi. 
Verder met shoppen; door naar de Prenatal, want daar is op dit moment sale.  Dan sta je daar voor al die kleertjes en hoe langer je kijkt hoe moeilijker het wordt om een keuze te maken en krijg je het idee dat geen enkel truitje en/of broekje leuk genoeg is voor je eigen kind. Ik besloot dus hier maar geen kleertjes te kopen, maar wel leuke lakentjes en een dekentje voor het bedje en de hele uitzet Zwitsalproducten, van talkpoeder, shampoo, babyolie tot billendoekjes aan toe.

de oogst

Je gaat vervolgens even naar huis om de eerste lading aankopen te lossen, een boterham te eten, even een uurtje lekker te gaan slapen om vervolgens fris en fruitig naar Almere-stad te gaan voor de vervolginkopen. De HEMA blijft een heerlijke winkel om inkopen te doen. Bij de HEMA geslaagd voor een leuk pakje, jasje, slofjes, badcape, hydrofielluiers, rompertjes.

Toen mocht mama nog een lekker geurtje voor haarzelf kopen en voor papa een frietsnijder, want die kleine wil straks naast papapannenkoeken samen met papa natuurlijk papapatat maken. De laatste aankoop voor die dag was een pak luiers, die mogen natuurlijk niet ontbreken als die kleine er straks is. Klaar met shoppen ben ik natuurlijk niet, daarmee ga ik denk ik volgende week verder.

Vanavond was voor mij de laatste les edelsmeden. De rammelaar is nog niet helemaal af, maar dat gaat me deze week wel lukken. Als die echt helemaal naar tevredenheid af is zal ik hem laten zien, nog heel even geduld dus.

Toen ik vanavond thuis kwam had papa het bedje al in elkaar gezet, want vandaag zijn de meubeltjes geleverd. Als ik terug denk aan afgelopen weekend toen we op bezoek waren bij Jack dan denk ik, daar passen wel 3-4 Jacks in zo’n ledikantje. Ik kan daar wel van genieten, niet alleen om Peter bezig te zien wanneer hij een en ander  in elkaar aan het  zetten is, maar  zo’n kamertje wordt nu steeds meer haar/zijn kamertje.  Inmiddels heeft onze gelegenheidsklusser ook de commode af.

ledikant & commode
Morgen wordt een relaxte dag en laat ik me maar even heerlijk verwennen bij de kapper.