Brand in de achtertuin

Vanmorgen werd ik opgeschrikt door de sirenes van wel drie brandweerauto’s en een klein politieautootje, die duidelijk hier in de buurt moesten zijn. Een blik naar buiten wees uit dat dat klopte. Vanuit mijn raam zag ik vanaf de tegenoverliggende kade een enorme rookkolom opstijgen. Nog geen tweehonderd meter verderop stond een opslagschuur in de fik. Dat wist ik toen nog niet, dat las ik later op AT5 en NU.nl. Het enige wat ik me op dat moment afvroeg was of het vuur naar ons pand zou kunnen overslaan. Over een lege kade en een behoorlijk ruime gracht – het leek me sterk, maar je hoort en leest wel vaker rare dingen.
De sensatiezoeker in mij droeg me op meteen mijn camera te pakken en van zo dichtbij mogelijk haarscherpe foto’s te maken van de vuurzee vanuit allerlei hoeken om die vervolgens aan te bieden aan AT5 of NU.nl of een ander lokaal-nieuws-zoekend medium. Wie weet, werd de brand net zo groot en sensationeel als die pindabrand in Sint-Maartensdijk. En dan had ik al foto’s!
Inmiddels weten velen dat die sensatiezoeker in mij een heel klein schreeuwerig mannetje is, dus ik was niet erg geneigd naar hem te luisteren. Daarom nam ik een weinig nieuwswaardige foto van een zwartgrijze wolk vanuit mijn raam en stapte ik op fiets naar werk, zonder de rookkolom nog een blik waardig te gunnen.
Dit is de foto:

brand

Mijn buurman Allard (zevende etage) had een veel mooier uitzicht op de brand. Dat bewijst maar weer eens dat hoger soms ook beter is. Zijn foto werd gepubliceerd door Nu.nl en AT5 (en misschien wel op meer plaatsen) en hier:

brand2

Nog voor de middag werd het teken ‘brand meester’ gegeven, maar op dat moment zat ik al in de trein naar Nijmegen. Aangekomen op tussenstation Arnhem vroeg ik me ineens af of ik thuis wel alle ramen dicht had gedaan. Moest ik omkeren? Zou er al een gifalarm zijn afgegeven? Uitstappen! En de trein terug nemen?
Op dat moment kwam de trein weer in beweging en alsof de machinist mijn paniek had bespeurd, reed de trein de andere kant op dan dat wij het station waren binnen gereden! Ik raakte verward en keek verbaasd om mij heen. Niemand scheen het vreemd te vinden. Maar ja: iedereen die wel eens via Arnhem rijdt, weet dat de trein naar Nijmegen dat altijd doet. Toch weer wat geleerd vandaag.

Had ik de ramen nou dicht gedaan?

Avondvierdaagse

Het is me nu eindelijk duidelijk: ik heb geen hekel aan kinderen; het zijn die ouders die me mijn stralende humeur ontnemen. Niet alle ouders natuurlijk – wie dit leest is vanzelfsprekend het evenbeeld van de ideale ouder. Al die andere ouders zijn vervelende, onnadenkende wezens, die het blijkbaar raar vinden dat er ook nog andere mensen op deze aardkloot zijn. Semi-hippe, net iets te vlot geklede pappa’s en mamma’s met een roestvrijstalen bord voor hun kop.

Deze licht-negatieve opvatting aangaande de voortplanters onzer diersoort behoeft waarschijnlijk enige uitleg.

Vandaag is de NWB-Avondvierdaagse begonnen in Amsterdam. Een evenement zonder enige meerwaarde, want van 5 tot 10 km wandelen is nog nooit iemand fit geworden en het enige dat er te ‘winnen’ valt is een stuk blik met een touwtje. Het zijn voornamelijk kinderen die de vier dagen aan het wandelen zijn, begeleid door een zooitje volwassenen, waarvan de ene helft eigenlijk niet had mee willen wandelen, en de andere helft alleen maar meeloopt omdat het zo gezellig is om bij te kletsen met de mamma cq. pappa van Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel, etc… 

Die kinderen zijn eigenlijk niet zo erg; die vertonen voorspelbaar gedrag – lopen wat, schreeuwen, trekken belletje, rennen de straat op en scheppen op over hun (stief)ouders. Ondertussen maken ze het voetgangers en overige verkeersdeelnemers onmogelijk om zich te verplaatsen. Heel ongemakkelijk, maar daar heeft de organisatie wat op bedacht: ze laten ouders de kinderen begeleiden met het idee dat hiermee het ongemak enigszins beperkt zal blijven tot wat hinderlijke ordeverstoringen… maar ja, de meeste ouders weten niet zo goed hoe ze met hun rol om moeten gaan.

Het begon al toen ik naar huis fietste. Bij ons in de buurt is één van de startpunten van de vierdaagse, dus er was een stroom ouders met kroost onderweg naar de sporthal. Op de fiets. Met z’n drieën naast elkaar. Tegen het verkeer in.
Tot drie(3)maal toe had ik een bijna aanrijding met een kind dat niet zo goed op de tegenliggers let en tot tweemaal toe werd ik vernietigend aangekeken door de bijbehorende volwassene en de derde keer werd mij zelfs gevraagd of ik “niet wat meer rekening kon houden met” zijn nageslacht. Mijn reactie daarop werd niet op prijs gesteld, maar dat kon ik verwachten van zo’n man met oprecht verantwoordelijkheidgevoel en een vlekkeloos gevoel voor proporties.
Eenmaal binnen ging ik voor het raam staan om (met nog een nazeurende woede) te kijken naar de stroom wandelaars die op gang was gekomen. Met tientallen tegelijk verplaatsten ze zich over de stoep. En het fietspad. De fietsers die zich bellend een weg probeerden te banen door de kindermassa werden op dezelfde manier door de ouders bejegend als ik een kwartier eerder door hun fietsende varianten. Even verderop is de doorgang voor auto’s naar de parkeerplaats en -garage. Heel af en toe nam een volwassene de moeite om de meute tegen te houden om een auto door te laten, maar in de meeste gevallen was er altijd een aantal ouders met kinderen tussen die ondanks het verzoek heel even te wachten, gewoon voor de optrekkende auto doorliepen. Sommigen zelfs even stoppend om de chauffeur duidelijk te maken dat hij GVD met kinderen te maken had, dus dat hij maar moest wachten.

Die zogenaamd volwassenen hebben geen flauw benul van verantwoordelijkheid. Van rekening houden met. Een beetje normaal omgaan met anderen. Het goede voorbeeld geven is zeker een achterhaald concept? Te jaren ’90?
Verschrikkelijk! Ik ben nog steeds kwaad om die onbenullen. Ik dacht dat erover schrijven wel zou helpen me te kalmeren, maar dat is niet zo.
En het is niet alleen die vierdaagse. Het is ook zaterdagochtend in de Albert Heijn. ’s Ochtends op de fiets naar de school van hun kids. In de bus. In de metro. En Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel die kunnen er niets aan doen; dat zijn kinderen.

Hun ouders, die moeten een keer worden opgevoed.

Rus

Roland Garros voorbij voor Rus” kopt Nu.nl en het eerste wat ik denk is hoe jammer het is dat Sjarapova is uitgeschakeld. Al zou ik dan Russin geschreven hebben.

Dit voorval geeft prima aan hoe intensief ik het tennis volg tegenwoordig. “Rus” blijkt niet te verwijzen naar de nationaliteit van de tennisser maar naar de naam van een Delfts tennismeisje: Arantxa Rus. En die is niet door naar de volgende ronde. De Russische godin Sjarapova heeft net als mede-Russin Safina wel de volgende ronde bereikt; dat lucht toch wel weer op. Jammer dat ik het waarschijnlijk niet zal volgen.

Eén uitzondering: als Sjarapova binnenkort tegen Ivanovic komt te spelen, ga ik er even voor zitten. Uitsluitend vanwege het aantrekkelijke tennis, dat begrijpt u…

UPDATE 31.05.09: Ivanovic verloor in de vierde ronde van de Wit-Russische Victoria Azarenka. Daar gaat de droomfinale.

rus

 

 

Gedicht uit DWDD over Apeldoorn

Nico Dijkshoorn las bij DWDD dit gedicht voor mbt de idiote gebeurtenis in Apeldoorn:

APELDOORN

de dag
begon zo mooi
maxima en haar
hoedje
een platte zwarte kraai
in doodsangst
tegen de zijkant van
haar hoofd gevlogen
ja ik had er
zin in
het jaarlijks feestje voor
koekhappend nederland
de dag
begon zo mooi
met dat heerlijke
als suddervlees
belletje voor belletje
in de jus
voortkabbelende
deskundige commentaar
van de nieuwe maartje van wegen
ja
apeldoorn
maakt zo vroeg op de ochtend
veel in mij los
weer zie ik
het zwarte herfstblad
op de zijkant van
maxima’s hoofd
en denk
je bent huisdichter of niet
zij is een illustratie
bij het gedicht
the raven
van edgar allan poe
dat denk ik als
de zwarte dood
het beeld binnenraast
en ik zeg
in een opwelling
tot mijn schrik
kuifje
zo rijden auto’s
in de strip
kuifje
in kuifje
rijdt kuifje
afrikanen omver
die enkele ogenblikken later gelukkig
even aan het hoofd krabbelend
weer opstaan
ook nu ontsnapt
als in een stripverhaal
een agent op een fietsje
maar het bevrijdende moment
blijft nu uit
het wordt maar geen stripverhaal
en heel even voel ik
het moment
de opengesperde monden
de doodsangst
het niet willen begrijpen
het verlangen naar het
onmogelijke
dat de bestuurder zo uit zal stappen
zal zwaaien met zijn cowboyhoed
en dat de op straat liggende mensen
net als bij een rampenoefening
glimlachend op zullen staan
maar ze staan niet op
ik hoor het
aan het commentaar
het gaat over
lakens
in plaats van tobbedansen
het gaat over
explosieven
in plaats van
vuurwerk

een dag later
lees ik lamgeslagen
de volkskrant
die al in de tweede alinea
meldt
dat het om een autochtone dader gaat
gelukkig mensen
goed nieuws
hij is wit
en alles wijst er op
nog beter nieuws
hij was ook nog gek
de gebruikelijke
deskundigen griep
kruipt langzaam
onder mijn huid
ik lees de gesprekken met
de buren van de dader
hij hij was heel erg op zichzelf
hij maakte nooit eens contact
hij keek je op een bepaalde manier aan
hij betaalde keurig zijn huur
hij droeg zijn haar af en toe kort
kortom
iemand als ik
we lezen het wel
morgen
dat hij zijn schoenen liet verzolen
en dan heel
ongeduldig was
maar ik wil niets weten
van deze man
wil hem niet voor me zien
in een kroeg
lachend
ik wil maar
1 ding weten
hoe
gaat het
met het meisje
in de blauwe jurk
blauw
niet oranje
zoals mamma ‘s ochtends
had aangeraden
nee
blauw
wat zo mooi staat
bij haar rode haar
ik wil niet weten
wat zij dacht
ik wil niet weten
wat haar zusje dacht
ik
wil
weten
meisje
met je blauwe jurk
of je nog durft te leven
of je ooit nog
iets vrolijks aan durft te doen
ik zou zeggen
denk maar aan de koningin
die doet ook vaak iets
waar ze geen zin in heeft
je kunt haar
altijd bellen
want ze is heel lief
en ze zal je herkennen
ook met een ander jurkje aan
want zo is onze koningin
daar ben ik sinds gisteren
van overtuigd

Yes we can!

Net als vele Nederlanders en andere wereldburgers ben ik uitermate tevreden met de verkiezing van Obama als aanstaande president van de VS. Vooral omdat het niet die opa is geworden, maar een relatief jonge, zwarte man, die in zijn speeches Martin Luther King een ietsie-pietsie doet herleven. En wat een spreker is die man! Ik heb de aanvaardingsspeech even opgezocht op YouTube en als je hem nog niet hebt gehoord/bekeken, zou ik je willen aanraden dat toch even te doen:

httpv://www.youtube.com/watch?v=Jll5baCAaQU

“Tevreden”, zei ik hierboven. Nee, sterker: “uitermate tevreden”.
Maar het kan ook erger. Ik heb collega’s die zijn “blij!” met de verkiezing van Obama. Zo blij, dat één van hen vanmorgen gebak heeft gekocht en aan collega’s uitdeelde. Ik vroeg haar: “Heb je gebak gekocht omdat Obama verkozen is? Waarom?”
En haar diep-filosofische antwoord luidde: “Als je net zo blij bent als ik, dan weet je waarom.”

Geeeeeeen idee wat ze bedoelt.
Laat mij dan maar “uitermate tevreden” zijn. Dergelijk vaag gebak hoef ik trouwens ook niet.

Nee, geweldig voor Amerika. Zonder dat Obama ook maar iets gedaan heeft, is zijn invloed al merkbaar. Het voelt alsof de wereld een beetje beter is geworden. Zelfs de beurzen kwamen even uit het dal om te kijken wat er aan de hand is.
Dat het de eerste zwarte president is van de VS boeit me niet zo. In Afrika wonen minder zwarten dan in de VS, maar daar zijn al zoveel zwarte presidenten, dat het volk ze liever ziet gaan dan komen.

Wat wil die Obama eigenlijk? Volgens ‘kenners’ wijkt zijn binnenlandse politiek niet veel af van die van de Republikeinen en het is een fabeltje dat democraten vriendjes van Europa zijn. Irak? Honger? Aids? Milieu? Geen flauw benul wat die vent uit Chicago gaat doen. Maar hij krijgt het voordeel van de twijfel. Als de wereld dan uiteindelijk een stukje beter wordt dankzij zijn beleid, dan word ik misschien zelf nog wel een beetje ‘blij’.
De wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Gevonden voorwerp: Wat is het?

Trouwe bezoeker (tevens oom) Erik stuurde mij onderstaande foto. Het voorwerp op deze foto is 26 augustus 2008 gevonden op het strand van Ameland, en we willen graag weten wat het is. Het lijkt op een handgranaat, maar volgens mij is het dat niet.
Verder details over bv materiaal, grootte en gewicht ontbreken nog, maar zodra we meer weten, zullen we het hier melden.
Dus… wie weet wat het is?

Toevoeging! Ik kreeg deze extra informatie van Erik.

Nog wat aanvullende info.
Zoals net gemeld het voorwerp is in mijn herrinnering tussen de 12 en 15 cm groot. Toen ik het oppakte voelde het verrassend hard en zwaar aan. Ik heb het dan ook maar weer snel teruggelegd (niet weggegooid) en de politie geinformeerd. Mijn kennis van explosieven gaat niet verder dan wat je bijvoorbeeld ziet in de A-team. Achteraf dacht ik stel dat het een echte handgranaat is wat kan er dan gebeuren het is immers ook zonder te knallen aangespoeld. De branding heeft het ook niet doen exploderen. Of dit een verstandige gedachte is… Alie denkt er in ieder geval anders over.

Het duurt dan wel even voor er een agent ter plaatse is. De agent, net zo dapper of dom als ik, die kwam kijken heeft het voorwerp ook opgepakt. Waarschijnlijk met meer verstand van zaken meende hij dat het geen echte granaat was. Hij heeft het voorwerp voorzichtig in de duinen gelegd en foto’s gemaakt die zijn doorgestuurd naar de EOD. Hij heeft mij in ieder geval niet uitgelachen! Later op de dag belde hij terug met de boodschap dat het volgens de EOD in ieder geval geen echte was. Het voorwerp lag inmiddels op het bureau en de agenten hadden een pooltje over wat het was. Een replica of kinderspeelgoed. Wat werd geopperd is dat het de betonmolen van een kinder speelgoedauto is.

Ik durf er geen uitspraak over te doen. Wie wel?

Berijden II

Albert Heijn heeft geantwoord, maar onze brievenschrijver heeft al aangekondigd hiermee geen genoegen te nemen:
Geachte heer S.,

Hartelijk bedankt voor uw e-mail. Albert Heijn hecht grote waarde aan uw mening. Uw bevindingen ga ik door middel van een interne rapportage onder
de aandacht van de verantwoordelijke kwaliteitsmanager brengen. De door u opgemerkte taalfout is inderdaad schrijnend. Volgens mijn gegevens staat het nu op het etiket op de juiste manier gespeld.

Met vriendelijke groet,
Albert Heijn Klantenservice
Rob Hoogendoorn

Berijden

Velen van jullie kennen wel de brandbrieven van Luuk Koelman, van wie de brieven aan Duyvis of over “smurfen van rechts” onvergetelijk zijn. Hilarische brieven aan fabricanten en bestuurders, met af en toe briljante reacties tot gevolg.

Vriend Pieter kocht onlangs een pak taco’s in de Albert Heijn en besloot ook een brief te schrijven. De inhoud wil ik u niet onthouden.

Geachte dames, heren,

Onlangs kocht ik uw overheerlijke Taco-kit (AH Huismerk).

Hoewel uw “onvoorwaardelijke kwaliteitsgarantie” wat mij betreft zeker opgaat voor de smaak van deze Taco’s, kan dit niet gezegd worden voor de verpakking. En dan in het bijzonder de tekst op de verpakking. Toegegeven; ik ben een taalpurist van de eerste orde en op de meeste taaltechnische onvolkomenheden sla ik, inmiddels ietwat moedeloos geworden door de teloorgang van de Nederlandse taal, allang geen acht meer.

De tekst op uw Taco-kit echter, kon ik niet over mijn kant laten gaan. Onbegrijpelijk, dat uitgerekend bij een oer-Hollands bedrijf als Albert Heijn deze grove, amateuristische taalfout onopgemerkt blijft. Hoeveel AH-medewerkers zien en fiatteren deze verpakking, voordat deze naar mogelijk tienduizenden consumenten gaat, die net als ik verbouwereerd de tekst op uw verpakking kunnen aanschouwen?

Op de verpakking staat namelijk vermeld hoe ik de taco’s moet berijden. U leest het goed: BERIJDEN, met een “lange ij”.

In eerste instantie dacht ik nog niet aan een spelfout, en probeerde ik een willekeurige taco-schelp als een paard te berijden. Dat de taco-schelp hier niet op berekend is, werd al vrij snel duidelijk. Nadat ik met stoffer en blik de keukenvloer weer toonbaar gemaakt had, probeerde ik vervolgens de seksuele variant van het werkwoord “berijden”. Dat was, achteraf gezien, niet zo’n goed idee. Zeker als de taco-schelpen net uit de voorverwarmde oven komen (180 graden, zoals mij onder het kopje “berijden” door u wordt aangeraden), vormt het geheel een zeer pijnlijke ervaring. Hierna heb ik wederom stoffer en blik ter hand genomen ten behoeve van eerdergenoemde keukenvloer.

Mede namens alle Nederlanders die hun eigen naam foutloos kunnen schrijven, wil ik u verzoeken het woord BERIJDEN te vervangen door BEREIDEN. Als u voet bij stuk houdt ten aanzien van uw huidige spelwijze, verzoek ik u de structuur van de taco-schelpen zodanig aan te passen dat het berijden ervan een plezierige ervaring wordt.

Desgewenst kan ik u de verpakking toesturen, ik heb er namelijk twee. Eén ervan bewaar ik. Doet het leuk op verjaardagsfeestjes.

Met vriendelijke groet,
Pieter S.