5 mei 2015

Bevrijdingsdag 2015.
Veel wind, veel regen en toch warm en zonnig. De weergoden waren ook bevrijd.
Van plan om naar bevrijdingsfestival Almere te gaan maar door het weer thuis gebleven.

Silke op de fiets naar AH.

Eten: gehaktstaafjes, gebakken aardappels, rucola met fruit, zelfgemaakte appelmoes.

[ uitwerken ]

Misantroop: een stukje ikke

Volgens mij word ik later, als ik bejaard en hulpbehoevend ben, een vervelende ouwe vent. Een zeurkous. Een klager. Iemand die zich voortdurend ergert aan het gedrag van mensen in het algemeen en de buren in het bijzonder. Die zich niet interesseert voor maar zich wel ernstige zorgen maakt over de toestand in de wereld. Zoals Roberta het zo mooi zegt: een misantroop.

Ach, ik mopper graag. Met name op mensen, maar of ik een mensenhater ben, betwijfel ik. Ik heb geen 750 vrienden op Hyves, maar ik ga mensen niet uit de weg.
Het natuurlijke gedrag van mensen is veelal een automatische, maar komt voort uit ingesleten gewoontes. Als je al jaren iedere dag na het avondeten een boer laat, gebeurt dat op een gegeven moment niet meer bewust, maar automatisch. Dat dergelijk gedrag in sommige situaties niet gepast is, zal niet altijd de neiging tot boeren onderdrukken. Een welgemeend excuus is dan op z’n plaats. Vervloekt de mensen die zich niet bewust zijn van hun ongepaste (of asociale) gedrag!

Dat ik me dooderger aan de Ongepasten & Asocialen, komt niet voort uit mijn eigen perfectie. Ik weet heus wel dat ik geen rolmodel voor sociaal en correct gedrag ben. Menig fietser, voetganger en invalide heeft dat aan den lijve ondervonden, om over ex-vriendinnetjes maar te zwijgen (bij deze!).
Waar deze negatieve levenshouding dan vandaan komt, … geen idee. Ik ben niet altijd negatief, heus niet. Het zijn dagen. Of momenten. Een soort PMS. Iemand zei me eens dat het waarschijnlijk ligt aan het feit dat ik een pure waterman ben, maar ik geloof niet in astrologie dus dat kan het niet zijn. (Buiten dat zegt de astrologische methodiek het volgende: “Een typische Waterman zou […] een sociaal en humanitair wezen zijn met vastbeslotenheid en uithoudingsvermogen, gekoppeld aan de eigenzinnigheid en originaliteit van zijn heerser, Uranus.”… haha!)

Af en toe probeer ik redenen te bedenken voor dit “ziekelijk gevolg van een onbeheerste streving in de ziel” (ik citeer  Cicero om ‘belezen’ over te komen, terwijl ik zijn werk Tusculanae disputationes nog nooit in handen heb gehad, laat staan gelezen). Ik heb niet voor psycho- of socio- of antropoloog gestudeerd, dus alles wat ik hierover bedenk zijn maar wat hersenspinsels, zonder enig wetenschappelijk onderbouwde feiten; zomaar wat gedachtegangen.

Een van die gedachtegangen is deze: misschien is voor mij de meeste ideale omgeving een omgeving waarin ik dingen snap, waar de zaken gaan zoals ze zijn afgesproken; in wet, gedragsregels, conventies, normen, waarden, … Waarin de meeste zaken redelijk te voorspellen of te verwachten zijn. Als ik er voor kies om van ‘normaal’ af te wijken, dan heb ik daar grip op, omdat ik – naar mijn idee – te allen tijde terug kan keren naar ‘normaal’. Maar zodra iemand anders afwijkend gedrag vertoont, wordt bij mij een alarmknop ingedrukt. Soms een klein knopje, soms een grote knop. Mensen die in het verkeer geen richting aan geven bijvoorbeeld. Of mensen die wandelen/hardlopen op het fietspad. Wielrenners die denken dat het fietspad niet voor hun bestemd is. Mensen die daar roken waar het niet mag. Mensen die een niet-alledaags kapsel of kledingkeuze hebben. Die overdreven veel gebaren maken. Die afval op straat gooien. Of in de bosjes. Mensen die de tram instappen terwijl er nog mensen aan het uitstappen zijn. Etcetera. (Idee voor later: alle dingen opschrijven die me ergeren. Is daar een markt voor?)

Waarschijnlijk is het gewoon onzekerheid, zoals alles terug te leiden is naar ‘onzekerheid’, ‘angst’ en ‘onervarenheid’. Te onzeker over mijn eigen kunnen. Te angstig om uit de toon te vallen. Te onervaren met vallen en opstaan.

Klinkt aannemelijk, ware het niet dat ik – teruglezend – verre van overtuigd ben van mijn uitleg. Ik mag graag grip hebben op mijn omgeving, dat is waar, maar ik vind het heerlijk om te werken in een chaotische setting. Ik word humeurig op saaie (voorspelbare) werkdagen. Zonder ad hoc situaties zou mijn leven minder draaglijk zijn. Al moet ik me er toe zetten om me in grote mensenmassa’s te begeven, als ik er eenmaal tussen zit geniet ik volop.

Ben ik voorlopig weer terug bij af. Andere gedachtegang. Tot ik een betere uitleg heb gevonden, zit de vork als volgt in de steel: ik mag erg graag klagen. Ik krijg energie van mijn geklaag. Mijn levenselixer bestaat uit het becommentariëren van anderen, zonder oog te hebben voor mijn eigen tekortkomingen. Het gaat dan ook niet om WAAROVER ik kan klagen, maar DAT ik kan klagen. Daar word ik (op den duur) blijkbaar gelukkig van. Ik ben net als Statler of Waldorf die vanuit de loge van het Muppettheater – onder het mom van: “Nooit persoonlijk, wel gemeend” – destructieve kritiek hebben op alles en iedereen, maar die tegelijkertijd de avond van hun leven hebben.
Laat ik wat minder grappig zijn dan de beide heren, maar de tijd van mijn leven heb ik zeker! 😀

httpv://www.youtube.com/watch?v=14njUwJUg1I

Koninginnedag 2009

Ik vind het lastig te omschrijven, maar zoals bij velen is het gevoel dat ik heb bij Koninginnedag 2009 nogal dubbel.

Wat er in Apeldoorn is gebeurd, is verschrikkelijk. Eén idioot die een land op z’n kop kan zetten en een handvol mensen de dood in jaagt, alleen maar omdat hij zelf zo’n onbeduidend kutleven had. Denk ik dan.

Onze jaarlijkse tocht door Amsterdam aan de andere kant was weer als vanouds: lekker gezellig. Geen gedoe: oranje shirt aan, bier in de ene hand en een broodje beenham in de andere.
Op het water was het – ondanks het plaatselijk verbod op lange sloepen – bijzonder druk, in tegenstelling tot de wal. Waarschijnlijk had dat alles te maken met het Apeldoorn-drama, maar het heeft onze pret in ieder geval (aanvankelijk) niet gedrukt.

Ik zal 4 mei extra stil staan bij de Apeldoorn-slachtoffers. Maar ik verheug me ook weer op Koninginnedag 2010!

Koninginnedag 2009

Tandarts

Dit keer was ik weer veel te vroeg bij de tandarts. De goede man zit in Oudekerk, dus óf ik sta in de file, óf ik ben de file voor. Het is meestal een kwestie van veel te vroeg of ruim te laat. Vandaag dus het eerste.
De assistente verwarde me nog met de afspraak van 7.30u, maar die man bleek te laat.

Hoe het ook zij, ik lag om 7.30u in de tandartsstoel en als je, net als ik, een BLOEDhekel hebt aan de tandarts, kun je je wel voorstellen hoe ik me voelde. Niet een erg aangename manier om je dag te beginnen. Bovendien ben ik nog niet helemaal opgeknapt… een optelsom van ellende van WERELDformaat.

Pak-um-beet 5 minuten later zat ik weer in de auto. Een oude vulling moet vervangen worden. En er zit een heeeeeeeel klein gaatje. Om dat dicht te plamuren hebben we een nieuwe afspraak gemaakt. Dit keer om 7.30u.

Wedden dat ik ruim te laat ga komen?

Hazes sing-a-long

– “Doe jij de eerste of de tweede stem?”
– “Allebei. En jij?”

(fragment uit een gesprek tussen twee volwassen kerels op de eerste ring van de Arena. Maandag 26 mei 2008 – Droomland.)

Zet 20 mensen in een willekeurig Amsterdams café, serveer wat drankjes en zet een cd van Hazes op. Wedden dat er binnen de kortste keren luidkeels wordt meegezongen, zelfs door de mensen die nooit zullen toegeven dat ze de liedjes van Hazes (zo goed als) uit het hoofd kennen?
De sfeer die ontstaat tijdens dergelijke avonden werd afgelopen maandag 10-voudig versterkt in de Arena. Ik heb het natuurlijk over het veelbesproken concert “Samen met Dre” – diverse bekende en minder bekende artiesten, waaronder de kinderen van Hazes, Lee Towers, Frans Bauer, Xander de B., Peter Beense, Johnny Vegas (wie kent hem niet!), Trijntje, Karin Bloemen en vele anderen, zingen enkele nummers van Hazes. Hazes zelf vult vanaf band af en toe ook nog wat zangregels in.

Wat vooral bepalend is voor het slagen van een evenement als “Samen met Dre” is het gezelschap. Niet het gezelschap op het podium, maar de mensen met wie je het bezoekt.
Ik speelde, net als zaterdag, d’Artagnan in het gezelschap van de drie Musketiers en gesterkt door de leuze “Eén voor allen, allen voor één” gingen we onverschrokken de strijd om wie het hardste zingt aan met het ‘gehele’ stadion. Als we die strijd niet gewonnen hebben, dan zaten we zeker niet ver van de overwinning af.

Het was een meer dan geslaagde avond. André is dood, Raggel strijkt de centjes op, maar wat belangrijk is, is dat Dré verbroedert. Zijn muziek verwarmt de mensen, versterkt vriendschappen en laat je al je zorgen vergeten. Een soort drank als het ware…

De foto’s:

Toppers in Concert 2008

Afgelopen zaterdag.
Er is een heel epistel te schrijven over het bezoek aan de Toppers in Concert afgelopen zaterdag. Over de “gemiddelde Nederlander”, over stemrecht, over pasfoto’s die je aanstaren vanaf het gras, over de tweede ring en het bijbehorende vergezicht, over niet al te beste muziek en erg goede muziek, over de invloeden van drank op het gezichtsvermogen, over vaute kafees, over 4 bier á 44 gulden, over samen-uit-samen-thuis, over paarse hoeden en gouden boa’s, over van alles en nog wat, maar voor nu laat ik even de foto’s het verhaal vertellen.