Week 40: De laatste week?

“Het mag nu wel komen” zijn deze keer de woorden van de aanstaande mama (en papa) en niet van de verloskundige. Volgens de verloskundige, waar ik vandaag was, is die kleine in ieder geval begonnen met indalen. Het werd tijd. Ik heb het nooit echt begrepen als zwangere vrouwen zeiden “Dat wachten ben ik nu wel zat”, maar ik moet toch bekennen dat ik het een beetje ga begrijpen. Niet dat ik genoeg heb van die dikke buik, ik zal hem straks nog gaan missen, maar ik ben gewoon zo benieuwd naar die kleine garnaal. Naar mate die week 40 nadert ga je er ook minder charmant uitzien. Die enkels en handen van me houden meer vocht vast dan me lief is, maar ook dat heb ik er nog steeds graag voor over. De kamer is nu klaar, alle kleertjes zijn gewassen, de ziekenhuistas staat ingepakt.Verder was alles gelukkig goed bij de verloskundige, volgende week mogen we weer op controle. Oh ja, volgens de verloskundige kon het wel eens een lang kind worden. Of het nu lang of zwaar is maakt mij echt niet uit, we zullen het gaan zien. 

Ja, de babykamer is klaar. Aanstaande papa heeft heel hard zijn best gedaan de muurstickers op te plakken. En mooi dat het geworden is. Mama is er trots op. Dat plakken klinkt overigens eenvoudiger dan dat het is. Het kost wat bloed zweet en tranen maar het resultaat mag er zeker zijn. Het gedicht is trouwens door papa zelf geschreven, mooi he. Tja en als je vent dan klaar is met stickers plakken en dan zijn gitaar pakt om vervolgens hierop in de kinderkamer te gaan spelen, kan ik alleen maar meer genieten.

Week 38: Derde week verlof

“Het mag nu komen”, waren de woorden van de verloskundige gisteren. Nou dacht ik, laten we het dan wel even over het weekend heen tillen svp, dan is namelijk aanstaande papa ook met verlof ;-). Alsof ik het voor het zeggen heb. Als het aan die kleine ligt blijft het nog wel even zitten volgens mij, want van indalen is nog geen sprake. Nee hoor, het zit lekker daar binnen. De bloeddruk was helemaal in orde, alleen wil de verloskundige met zekerheid weten of die kleine niet te hard groeit. Vrijdag mag ik voor een echo naar het ziekenhuis om een kijkje te nemen. Dat vindt mama niet erg, een extra echo.
Als die kleine maar gezond ter wereld komt, dat is het belangrijkste op dit moment. Bang voor de bevalling? Nee dat niet ,… nog niet. Het komt wel steeds dichterbij, dat moment dat wij die kleine dan eindelijk in onze armen mogen sluiten. Dat lijkt mij zo geweldig.

Tot die tijd geniet ik nog maar even van mijn verlof. Als ik dan ’s ochtends heerlijk in de tuin zit met een zelfgemaakt ontbijtje, heb ik even het gevoel alsof ik met vakantie ben. En wat doe je zoal als je met vakantie bent? Niks , helemaal niks. (Inmiddels zijn namelijk alle kleertjes, knuffels, dekentjes, lakentjes noem maar op gewassen en gestreken. Ja, zelfs de hydrofielluiers zijn gestreken).

Ik merk nu dat ik langzaamaan wat sneller moe begin te worden; zo maf om te merken. Kon ik voorheen nog het hele huis in één keer stofzuigen en lukte het me met gemak een klein wasje te strijken. Nu gaan deze dingen ineens in 2-3 stappen. Ik moet er maar aan toegeven denk ik dan en ja, als die hangmat of bank zo uitdagend naar me zit te kijken denk ik: oke, ik ga wel even lekker liggen, om vervolgens een twee uur later weer wakker te worden. Een heerlijk gevoel.Klaar met shoppen voor die kleine ben ik nog niet helemaal, dat ga ik denk ik vrijdag na de echo maar even afronden 😉

Week 36: Eerste week verlof

Mijn eerste week verlof, heerlijk. Ik moet zeggen hier heb ik wel naar uitgekeken en ik was er ook aan toe. Wat gaat een vrouw doen (ik tenminste) als ze vrij heeft? Shoppen natuurlijk. Afgelopen dinsdag 10.00 uur mocht ik “los”. Ik begon bij de Babydump waar ik een aantal praktische dingen gekocht heb, zoals bijvoorbeeld een Maxi-cosi Familyfix, een handig ding voor  papa en mama  om de maxi-cosi in de auto te bevestigen. De Shelter, een handige draagzak die je, naast uiteraard te gebruiken als draagzak, heel handig in de box kunt hangen, zodat ook die kleine straks een heerlijke hangmat heeft, net als mama. Daarnaast is deze draagzak te gebruiken als deken in de maxi-cosi. 
Verder met shoppen; door naar de Prenatal, want daar is op dit moment sale.  Dan sta je daar voor al die kleertjes en hoe langer je kijkt hoe moeilijker het wordt om een keuze te maken en krijg je het idee dat geen enkel truitje en/of broekje leuk genoeg is voor je eigen kind. Ik besloot dus hier maar geen kleertjes te kopen, maar wel leuke lakentjes en een dekentje voor het bedje en de hele uitzet Zwitsalproducten, van talkpoeder, shampoo, babyolie tot billendoekjes aan toe.

de oogst

Je gaat vervolgens even naar huis om de eerste lading aankopen te lossen, een boterham te eten, even een uurtje lekker te gaan slapen om vervolgens fris en fruitig naar Almere-stad te gaan voor de vervolginkopen. De HEMA blijft een heerlijke winkel om inkopen te doen. Bij de HEMA geslaagd voor een leuk pakje, jasje, slofjes, badcape, hydrofielluiers, rompertjes.

Toen mocht mama nog een lekker geurtje voor haarzelf kopen en voor papa een frietsnijder, want die kleine wil straks naast papapannenkoeken samen met papa natuurlijk papapatat maken. De laatste aankoop voor die dag was een pak luiers, die mogen natuurlijk niet ontbreken als die kleine er straks is. Klaar met shoppen ben ik natuurlijk niet, daarmee ga ik denk ik volgende week verder.

Vanavond was voor mij de laatste les edelsmeden. De rammelaar is nog niet helemaal af, maar dat gaat me deze week wel lukken. Als die echt helemaal naar tevredenheid af is zal ik hem laten zien, nog heel even geduld dus.

Toen ik vanavond thuis kwam had papa het bedje al in elkaar gezet, want vandaag zijn de meubeltjes geleverd. Als ik terug denk aan afgelopen weekend toen we op bezoek waren bij Jack dan denk ik, daar passen wel 3-4 Jacks in zo’n ledikantje. Ik kan daar wel van genieten, niet alleen om Peter bezig te zien wanneer hij een en ander  in elkaar aan het  zetten is, maar  zo’n kamertje wordt nu steeds meer haar/zijn kamertje.  Inmiddels heeft onze gelegenheidsklusser ook de commode af.

ledikant & commode
Morgen wordt een relaxte dag en laat ik me maar even heerlijk verwennen bij de kapper.

Week 35: Laatste weekje werken

Wat gaat het ineens hard. Nog 3 dagen werken en dan breekt het verlof al aan. Nog geen twee maanden meer en dan mogen we die kleine in onze armen houden. Vanavond was hij/zij een keer heerlijk rustig bij de verloskundige. Deze keer was er een nieuwe stagiaire en hadden we verloskundige nummer vier, Diana.  Allebei waren ze aardig, hadden ze humor en, niet onbelangrijk, geen koude handen.

Alles was nog steeds in orde, de bloeddruk van mama was prima en het hartje van de kleine was heerlijk rustig. Een genot weer om te horen.  Over twee weken mogen we weer op controle. Bij de vraag aan de verloskundige of ik mocht zwemmen de komende weken keek Peter mij aan met een blik van ” Leuk al die plannen lief, maar ik moet het eerst zien”. We zullen zien.

Gisteren hadden we onze infoavond in het Flevoziekenhuis. Tijdens deze bijeenkomst waren er geen dingen die ons verteld werden die we niet al wisten. Volgens Peter stonden er te veel fouten in de powerpointpresentatie. Ik moet toegeven, zelfs ik zag ze. In eerste instantie was ik wel benieuwd naar de kraamkamers, maar om daar nu met een 40 tal mensen naar een kamer te gaan kijken zag ik niet zitten, de foto’s tijdens de presentatie waren voor mij duidelijk genoeg. Het leek niet meer dan standaard ziekenhuiskamers; waarom ze dat nu een kraamsuite noemen?

Morgen alweer de een na laatste les edelsmeden, dus mama moet nog even flink haar best doen om die zilveren rammelaar op tijd af te krijgen.

Week 28: Gym en borstvoeding

De eerste les gym had me geleerd iets enthousiaster thuis te komen, er is tenslotte in mei nog een partneravond. Wil ik dat Peter mee gaat moest ik deze keer toch wel met een iets ander verhaal thuiskomen. Viel de eerste keer een beetje tegen (dingen als “Je mag wel klagen hoor, want daar kom je voor”. Nou, ik niet, dacht ik toen). Deze keer was ik toch wel wat enthousiaster. Er werden nuttige tips gegeven over bijvoorbeeld het toiletgedrag (de HUBO houding, alsof je naar een doe-het-zelf-zaak gaat hahaha). HUBO staat voor holle rug en bolle rug, een houding die je helpt de blaas helemaal leeg te krijgen en helpt bij constipatie. Ik kan jullie zeggen: ik oefen me iedere dag een paar keer rot op het toilet, maar het schijnt (en blijkt) nog te helpen ook nog.  Verder nog een paar heerlijke ontspanningsoefeningen geleerd voor je onderrug en het trainen van de bekkenbodemspieren.

Vanavond hadden we (Peter en ik en de kleine!) een info-avond over borstvoeding.  Verhelderend hier was het filmpje in het begin over hoe je het beste je kindje kunt aanleggen aan je borst en waar je op moet letten en ook hoe je partner hierin een rol kan spelen. Dat filmpje was eigenlijk wel het meest interessante van de info-avond (en dus had de avond iets minder lang hoeven duren en was papa op tijd thuis geweest voor het begin van  FC Barcelona tegen Real Madrid). Daarnaast was het weer mooi om te horen hoe iets wonderlijks toch dat menselijk lichaam is. Bijvoorbeeld als je kindje te vroeg geboren wordt en je gaat borstvoeding geven, weet blijkbaar je lichaam dat de samenstelling van de moedermelk anders moet zijn dan wanneer je kindje bijvoorbeeld met 40 weken ter wereld komt. Dat is toch iets geweldigs. Het is echt een fabriek daar binnen, maar wel een heel bijzondere. En verder? Straks goed naar je lichaam luisteren en veel geduld hebben… Laat moeder natuur haar gang maar gaan.

En ondertussen blijft die kleine daar beneden lekker doorschoppen, heerlijk.

Week 27: Puur genieten

Vandaag hebben we weer een kort bezoekje gebracht aan de verloskundige.

Die kleine druktemaker daar beneden was zo in de weer dat we in het begin moeilijk het hartje konden horen. Nu krijgen ze me niet meer gek als het in eerste instantie niet meteen lukt om het hartje te horen. Ik voel die kleine zo goed, dat er geen twijfel mogelijk is dat dat hartje het ook nog doet.

Of ik het hoofdje wilde voelen, vroeg de verloskundige. Wat een gekke vraag, dacht ik. Natuurlijk wil mama dat hoofdje van haar kleine m/v met haar eigen handen voelen. Wat is dat hoofje klein zeg, en weg wat het weer, de boef.  Dat  zou ik ook hebben denk ik, als er ineens twee van die grote handen op mijn kleine hoofdje zouden drukken. Dat was wel weer een hele mooie ervaring. Op dat zelfde moment denk  je ook: zo’n klein hoofdje en ooo zo breekbaar.

Verder was de bloeddruk van mama nog steeds prima. De volgende keer wordt er gecontroleerd op ijzer en suiker.

Een andere gave ervaring afgelopen week was ons bezoek bij drs. Papa.  Wat een mooie ervaring om die kleine zo duidelijk al te kunnen en mogen bewonderen.

Gapen kan het als de beste, dat zal het van de moeder hebben. Dat het nu al netjes een handje voor de mond houdt als het gaapt kan het alleen maar van papa hebben, hahaha.

Beetje eigenwijs is die kleine ook wel, want als het niet op de foto wil komt er gewoon een armpje voor het gezichtje.

Tja en dan die kuiten. Echte sportkuiten volgens drs. Papa. Ik denk dat die kleine stiekem al aan het trainen is om of met mama de halve marathon te lopen of om met papa de dam tot dam tocht te fietsen.

Dat het een sportertje wordt is ons wel duidelijk.  Niet onbelangrijk: er groeit al haar 😉 Wisten jullie trouwens dat je aan de voeten zelfs kan zien of het een jongetje of meisje is? Hoe je dat kan zien ga ik hier niet uitleggen, gezien al die zwangere voetbalvrouwen op dit moment. Ik ben alweer vergeten hoe het precies zat met die Texas longhorne, ik weet wel dat het ongelofelijk knap is dat je met zo’n 3D alle organen kan zien en heel goed alle hartkamers kan zien en hij ons heel gedetailleerd heeft uitgelegd hoe alles werkt. Waarom die longetjes bijvoorbeeld niet vollopen bij die kleine. Alles bij die kleine beneden, in die steeds maar dikker wordende buik, ontwikkelt zich zoals het hoort gelukkig. Dat is ook wel fijn om te horen. Wat is het toch een wonder dat menselijk lichaam en… wat is het een mooi kindje.

Oh ja, ook nog een foto erbij van mama in aktie afgelopen zaterdag bij het sporten, want ze moet natuurlijk wel in shape blijven.  Het was de laatste van de serie maar moeders gaat gewoon nog even door zolang ze zich goed voelt, net als trouwens de meerderheid van onze groep.

Het vierde bezoek aan de verloskundige

Het blijft heerlijk om een keer in de vier weken even een bezoekje te mogen brengen aan de verloskundige. Niet dat ik er op zit te wachten om even mijn bloeddruk op te meten (deze was overigens weer heel netjes) en dat iemand met zijn koude handen aan mijn buik zit. Ik was gewaarschuwd, want ik ken de handen van Kalinka nog van de vorige keer.  Het blijft wel gek om je op zo’n bed te zien liggen met die grote blote buik. Er hangt namelijk een spiegel naast, zo groot als het bed. Thuis ziet het er toch anders, mooier uit als je voor de spiegel staat.

Dat kleine hartje lekker te keer horen gaan blijft toch wel iets moois. Het liefste zou ik ook nog even een kijkje van binnen willen nemen, maar daar moet ik nog even een paar weekjes geduld mee hebben, dan gaan we genieten van een 3D-echo. Ik ben benieuwd wat we daar allemaal te zien krijgen. Heeft het mijn neus of die van Peter? Ik ben er ook van overtuigd dat het al haar heeft, een hele bos net als de moeder toen ze klein was 🙂

Tot nu toe ontwikkelt die kleine zich gemiddeld. Nu is gemiddeld in deze fase van de ontwikkeling van de kleine erg prettig. Gemiddeld betekent namelijk minder zorgen. Of ik hem/haar al kon voelen vroeg de verloskundige. Nou, en óf ik hem voel, iedere dag. Ik betrapte me er gisteren in de trein op dat ik zat te glimlachen en niet zo’n beetje ook. Wat was het aan het trappelen zeg, heerlijk.  Soms is het gevoel alsof er een vlinder tegen de binnenkant van je buik streelt.  Jeuken dat dat dan doet 😉 maar zo’n fijn gevoel. Het mag me de komende weken wel blijven kriebelen.

Of  er verder nog vragen waren? Nu ben ik al niet zo snel van het vragen stellen. Oh ja, de achtbaan moest ik nu toch maar liever niet meer proberen volgens de verloskundige. Ik was dat ook niet van plan de komende weken. Een saunabezoek, of dat mag?  Dat is geen probleem, zolang ik maar goed naar mijn lichaam blijf luisteren en het rustig aan doe.  Dit betekent dus geen lange saunabezoeken en geen koude dompelbaden na de sauna. Ik denk dat ik maar weer eens een dagje sauna met de meiden ga plannen.

Een lieve vraag van mijn vent: of ik tijdens borstvoeding kan kolven zodat hij ’s avonds ook de baby kan voeren, zodat ik ook een keer een nachtje kon doorslapen. Daar heb ik als aanstaande moeder niet eens bij stilgestaan. Als tip, wanneer ik borstvoeding wilde gaan geven, gaf ze mee me goed te laten voorlichten. Zo’n informatieavond over borstvoeding bijwonen is dus blijkbaar toch zo gek nog niet. Dat ga ik dan maar even regelen.

Twintig-weken-echo

Twintig weken en 1 dag inmiddels. Het blijft een groot wonder hoe die kleine garnaal zich heeft ontwikkeld in de afgelopen weken. We hebben vandaag de kleine weer mogen bewonderen en hij/zij liet zich goed bekijken. Alles zag er goed en volgens de boekjes uit. Hoewel ik niet zenuwachtig was moet ik toch toegeven dat ik toch opgelucht was toen we alles hadden kunnen bewonderen. Ik kan aan de ene kant bijna niet wachten tot het zover is en we de kleine in onze armen kunnen houden, maar aan de de andere kant: blijf nog maar even lekker zitten, want moeders heeft die weken nog nodig om je rammelaar af te krijgen 😉 En de rest van de middag? Toch wel op een roze/blauwe wolk gelopen ;-).

(Foto’s van de echo volgen nog)

Fit blijven

Vandaag was het begin van Mom in Balance – zwanger workout: een combinatie van cardiotraining, stretchen, spierversterkende oefeningen, interval training en ontspanningsoefeningen. Heerlijk een uurtje sporten in de buitenlucht. Je wilt tenslotte toch enigszins fit blijven nu er de komende maanden van het hardlopen niks meer terecht komt. Grappig trouwens om bij al die vrouwen te zien hoe groot de verschillen in buikomvang kunnen zijn. Sommigen zijn al 6 maanden zwanger, maar van een buik is bij de één nog nauwelijks iets te zien, bij de ander is deze twee keer zo groot. Je wordt geleerd te ontspannen, je buikspieren te laten hangen en vooral goed te blijven in- en uitademen. Een heerlijk gevoel is het wel je buik lekker te mogen laten hangen in plaats van je buikspieren steeds aan te spannen. Grappig te merken hoe onbewust je toch je adem inhoudt tijdens de oefeningen en je buikspieren inhoudt.

Alles lekker los laten hangen is het motto. Er werd regelmatig gevraagd of het ging en of je niet last kreeg van je bekken/onderrug, want dan moest je rustig aan doen. Ik voelde al van alles, dus reken maar, dacht ik, want wat wil je na 4 maanden niet meer te hebben gesport? Een beetje spierpijn zal ik wel krijgen maandag, maar dat heb ik ervoor over. Het is heerlijk om in de buitenlucht bezig te zijn. Een aantal uit de groep doet dit al voor de tweede keer en ze zijn heel enthousiast over de training. Ze vinden dat ze na de bevalling snel herstellen (eerst maar eens bevallen straks dacht ik) en voelen zich erg fit. Je krijgt een trainingschema mee om 2-3 keer per week thuis nog wat oefeningen te doen. Eens kijken of deze aanstaande mom in balance blijft met al die oefeningen.

Nog meer verwennerij

Vandaag was ik aan de beurt om te blozen en met mijn mond vol tanden te staan op mijn werk. Die kleine wordt nog steeds vreselijk verwend.  Vandaag kreeg hij/zij lieve knuffels, slabbetjes en een bijtring van mijn collega’s.
Zo lief, schattig en zo heerlijk zacht allemaal. Moos was meteen helemaal verliefd op de haas. Hij is zo lekker zacht, en heeft van die gekke grote poten. Stiekem hoop ik (hopen wij) dat de haas De tuttel gaat worden, anders wel van mama 😉 of Moos.