Rennen met Kaya

Het is niet handig in onze familie als je bang bent voor honden. Vooral niet voor grote honden. Voor Silke is dat geen probleem: af en toe wordt ze een beetje moe van al die honden, maar meestal kan ze het goed met ze vinden. Zeker met Kaya, de leonberger van mijn moeder. Hieronder is ze lekker aan het rennen door het bos van Hollum (Ameland).

10408865_10152541377226702_4059806224239249360_n

Week 39: De laatste loodjes

Het is bijna zover. Het zou zomaar ieder moment kunnen komen. Ineens. Midden in de nacht. Op klaarlichte dag. Terwijl Hennes in de hangmat ligt. Of tijdens het afrekenen van de shampoo in de Etos. Bij het doorbladeren van alle reclamefolders. Bij het opvouwen van de was… je weet het gewoon niet.

Met de groei verloopt alles prima. Vorige vertelden we dat we vrijdag j.l. een extra echo moesten maken, omdat de verloskundige dacht dat de baby misschien te snel groeide, maar dat bleek loos alarm. De echo liet duidelijk zien dat het hoofdje volgens schema groeit en het lichaam een ietsepietsie boven het gemiddelde. Niets aan de hand dus. Verder was er trouwens weinig te zien op de echo. De baby is te groot om nog redelijk wat te zien op zo’n echo. Een rug en een stukje been. Of is het een arm? Whatever… laat het er maar uitkomen, dan kunnen we beter kijken.

Afgelopen weekend waren we op Ameland. Mijn vader vierde zijn 65e verjaardag en voor ons was dit voorlopig de laatste keer dat we met z’n tweetjes een lang weekend op pad zijn. Straks zal het vooral met drie personen zijn. Er zal veel veranderen; en dat is helemaal niet erg. We zijn er volgens mij wel klaar voor.
Van mijn moeder hebben een leuk vestje gekregen voor de kleine. Ik kan niet wachten tot het die zal kunnen dragen. Net als het gebreide vestje dat we van Marianne kregen.

Dinsdag moesten we helaas alweer met de boot van 9.30u van het eiland, want die middag hadden we een afspraak met de verloskundige. Zoals verwacht constateerde zij dat alles nog altijd in orde is (gelukkig maar), maar dat de kleine nog niet is ingedaald. Dus ik dacht: dan blijft die kleine nog wel even zitten, maar wat blijkt: dat werkt niet zo. Als de kleine komt, dan komt het, ongeacht of het ingedaald is of niet. In het laatste geval betekent het wel dat we meteen aan allerlei bellen moeten trekken. – Staat genoteerd –
De verloskundige vroeg ook nog of Hennie op speciaal dieet was in verband met de suiker…
Euhm… wat? U bedoelt die suiker die geen suiker is? Waarvan tests hebben uitgewezen dat er niets aan de hand is? Maakt u zich maar geen zorgen: mijn vriendin past goed op zichzelf, ook al heeft ze van niemand (ook van u niet) het advies gehad om een speciaal dieet te volgen.

“En of het kind druk is?”
Ik denk meteen: in vergelijking met wie of wat? maar ik hou ook nu weer mijn mond, want ik heb wel weer genoeg gehoord. Je had er bij moeten zijn, maar geloof me als ik zeg dat sommige verloskundigen erg op m’n zenuwen kunnen werken. Vraag dat maar aan Hennes. De manier waarop ze suggestieve vragen stellen (Hennie –> grote ogen, argwaan) om vervolgens lachend te zeggen dat er niets aan de hand is. Het zal aan mij liggen – laten we het daar maar op houden.

In afwachting van de kleine zijn we de adressenlijst voor de geboortekaartjes aan het bijwerken. Niet dat we al een geboortekaartje hebben uitgezocht, maar we weten in ieder geval waar ze naar toe moeten. Althans: niet allemaal. We zoeken nog een paar adressen, maar die vragen we nog wel op. En ons kennende vergeten we wel 2 of 3 mensen. Bij deze: sorry!

Terug naar de wachtkamer.

Week 37: Kinderkamer & Rammelaar

Kijk die buik van mijn dinnetje eens groeien. En ik maar denken dat dat gegroei nu toch wel eens afgelopen zou moeten zijn. Hoeveel kan zo’n lichaam uitrekken? Het moet een grote baby zijn dat daar straks uitkomt. Volgens de verloskundige valt dat wel mee, en groeit ons aanstaande knuffelding nog steeds volgens schema. Hartslag prima, ligt goed in de baarmoeder, alles prima en ok. Nu moeten we wel elke week naar de verloskundige, om waarschijnlijk iedere week te constateren dat alles volgens schema verloopt. Dat is helemaal niet erg. Als het vervolgens op de uitgerekende datum ter wereld komt, is het helemaal perfect. (Dream on!). Maar toegegeven: het blijft een raar gevoel dat de groei zo voorspoedig en “normaal” verloopt. Als je bedenkt welke weg we hebben moeten afleggen om zo ver te komen, lijkt het af en toe haast onwerkelijk. Heel af en toe (heel heel soms) denk ik weleens: en wanneer gaat er iets fout? Dat komt door een misplaatste gevoel van onzekerheid, dat snap ik ook wel. Ik schiet er alleen zo weinig mee op 🙂

Zoals jullie kunnen zien zijn we druk bezig geweest met de inrichting van de kinderkamer. Met veel toewijding en enthousiasme (ahum…) heb ik de meubels in elkaar gezet (ledikant, commode, kledingkast, box) en wie denkt dat enige IKEA-ervaring daarbij helpt heeft het mis. Als je je meubels niet bij IKEA koopt, helpt die opgedane kennis voor geen meter: ik dacht dat je alles met een inbussleutel in elkaar kon zetten, maar er bestaat nog een hele collectie andere schroeven, bouten en moeren, die net zo goed in het meubelstuk-gebeuren kunnen worden toegepast. En ik moet zeggen: alle meubeltjes staan als een huis. Daar kan een Billy nog wat van leren.

De kinderkamer is nog niet helemaal af. Er komt nog een en ander aan opsmuk en versiering aan de muren en zo, maar dat laten we nog wel zien. Misschien pas na de geboorte.

Tijdens haar cursus edelsmeden is Hennes druk in de weer geweest met het maken van een zilveren rammelaar voor de kleine. Het is een vogeltje in een ring en hij is bijna af. Belangrijk is dat de scherpe randjes er nog af gaan en de pin moet nog afgemonteerd worden. Ik vind het een hele mooie rammelaar. En van zilver – het wordt nu al verwend.