Ik ben er weer ingetrapt! Opnieuw heb ik een boek van Dan Brown gelezen. En ook dit keer had ik de hoop dat het verhaal dit keer wel een bevredigend einde zou hebben. Zo langzamerhand krijg ik het idee dat Dan Brown het met opzet doet, dat hij er een kick van krijgt om lezers een spannend en intrigerend verhaal voor te schotelen om het vervolgens met een sisser te laten aflopen.

Het boek heet dit keer “Het verloren symbool”. Maar dat symbool blijkt helemaal niet verloren! Tsss, wie had dat nou gedacht? Dat het niet verloren is, wordt trouwens al in de eerste paar hoofdstukken duidelijk, zodat de lezer voor de vraag wordt gesteld: “waar gaat het boek dan WEL over?”.

Waar het boek wel over gaat is voor de doorgewinterde Brown-lezer geen nieuws: Robert Langdon, de suffe professor in geheimzinnige dingen en aanverwante zaken, raakt verwikkeld in een mysterieus mysterie vol symbolische symboliek, die alles te maken heeft met vrijmetselaars, Nieuwe Wereldorde, de Bijbel en diverse net-iets-te bekende kunstwerken en cultuur-historische figuren. Natuurlijk bijgestaan door een vrouw. En uiteraard ontloopt hij diverse autoriteiten alsof hij 007 himself is. Bijzonder is dat het dit keer niet in Europa afspeelt, maar in Washington D.C. Ook daar schijnen genoeg historische fabels te zijn die je in een boek kunt misbruiken.

De kracht van Brown zit hem in de aanloop naar het einde – die begint heel traag en maakt de lezer nieuwsgierig naar de oplossing van het mysterie. Brown houdt de lezer vast door steeds wat meer informatie vrij te geven, steeds meer en meer… Om vervolgens in een ongekend tempo ontzettend veel onzinnige en nutteloze feiten over de lezer heen te storten dat het uiteindelijke einde als een verstikkende, voorspelbare anti-climax uit de pagina’s scheurt. En dan sla ik mezelf voor m’n kop: ik ben er weer ingetrapt. Die Brown doet een kunstje, een invuloefening met altijd dezelfde elementen. Het verloren symbool is niets meer dan een kopie van de Da Vinci Code, maar dan met andere plaatsnamen en een ander meisje. En de Da Vince Code is weer een opgeleukte kopie van het Bernini Mysterie. Uiteindelijk zal alles wel een kopie zijn van een kort verhaaltje dat Dan Brown ooit voor de schoolkrant schreef, maar dat op de valreep werd afgekeurd omdat het einde zo voorspelbaar was.

Het boek, of eigenlijk novelle, De dollartekens in de ogen van Moeder Theresa (hierna genaamd ‘het boek’) was de afgelopen weken mijn wc-boek. Voor wie onbekend is met deze term: het wc-boek is het boek waarvan ik, iedere keer als ik langere tijd het kleine kamertje moet bezoeken, minimaal één hoofdstuk moet lezen. Of als het een verhalenbundel is, een verhaal. Momenteel is mijn wc-boek De geur van stof, een verhalenbundel over Afghanistan van de Rus Oleg Jermakov – van een iets ander kaliber dan ongeacht welk boek van Brusselmans en niet gekozen vanwege de toepasselijke titel.

Maar terug naar het boek van onze vrolijke Belg. Het boek is een (semi-autobiografische) vertelling over de eerste stappen in de muziekwereld van de 15-jarige Herman. In eerste instantie wil hij gitaar leren spelen, maar de gitaar wordt al snel ingeruild voor het drumstel. Samen met drie vrienden richt hij de band The Hidden Creators of the Sleepy Daydreams op en Herman schrijft wat ‘Engelse’ teksten rijk met weinigzeggende strofen als “Tjoelala Tjoelala” en “Oh oh oh oh oh oh / Ah ah uh uh ah ah”. Twee achtergrondzangeressen completeren de band en wonder boven wonder krijgen ze opnametijd in een studio. Maar voordat ze voor het eerst optreden verlaten de zangeressen de band. De zanger – een Marokkaanse jongen – wordt bedreigd tijdens het eerste concert en stapt ook op. De overgebleven jongens besluiten een instrumentale band te vormen en veranderen van bandnaam. Dezelfde dag besluiten ze alsnog hun instrumenten in de kast te stoppen. Einde boek.

Herman Brusselmans verstaat de kunst om 19 hoofdstukken vol te schrijven met oeverloos geouwehoer. En het knappe is dat het geen moment verveelt. Hoe kleine Herman met een drumstel naar huis rijdt… maar wacht. Een fragment van dat fragment zal ik even citeren:

Gelukkig was de chauffeur een zwijgzaam type. Hij zei alleen dingen als ‘Uit de weg, klootzak’, ‘Kijk toch uit, stomme aap’ en ‘Zo meteen rijd ik je van de baan, rotwijf’, waaraan hij toevoegde: ‘Het einde van de beschaving kwam in zicht toen vrouwen met de auto begonnen te rijden.’ Had die man gelijk? Ik brak me er verder het hoofd niet over. Als vrouwen met de auto willen rijden moeten ze dat doen. Ze kunnen het trouwens veel beter dan mannen. Dus nee, die man had geen gelijk. Die man was een lul eerste klas en ik keek door het raampje naar wat er buiten zoal te zien was. Daar had je de befaamde windmolen van molenaar Piet. Lang voor zijn overlijden maalde hij er graan mee. [...]

Daarna volgt een hele verhandeling over de vrouw van de molenaar die ‘een groot gezwel in haar intieme opening’ had, over haar dokter die naar een concert moest van The Neuts, waar zijn buurman de bas bij speelde en over Mythen en Sagen uit Sint-Niklaas, waarin verteld wordt over een man die rookkringetjes kon draaien uit z’n rechterwijsvinger. Om je een beeld te geven van het niveau.

En ik vind ze heerlijk, die boeken van Brusselmans. Al die onzin, al dat slappe gelul – ik hou er wel van. Vooral als er tussendoor rake dingen worden geschreven, en dat gebeurt! Niet zo vaak, maar toch. Brusselmans laat keer op keer zien dat je ook met gewone woorden een goed boek kunt schrijven. Geen intelligent of aangrijpend of tijdloos of blabla-boek; laat dat vooral niet aan Brusselmans over. Brusselmans is niet van de inhoud, maar vooral van het verhaal. Of zoals hij zo mooi schrijft: “Tjoelala Tjoelala”!

—–
Herman Brusselmans, De dollartekens in de ogen van Moeder Theresa
Prometheus, 2007

Mijn buurman Allard (zevende etage) had een veel mooier uitzicht op de brand. Dat bewijst maar weer eens dat hoger soms ook beter is. Zijn foto werd gepubliceerd door Nu.nl en AT5 (en misschien wel op meer plaatsen) en hier:

Nog voor de middag werd het teken ‘brand meester’ gegeven, maar op dat moment zat ik al in de trein naar Nijmegen. Aangekomen op tussenstation Arnhem vroeg ik me ineens af of ik thuis wel alle ramen dicht had gedaan. Moest ik omkeren? Zou er al een gifalarm zijn afgegeven? Uitstappen! En de trein terug nemen?
Op dat moment kwam de trein weer in beweging en alsof de machinist mijn paniek had bespeurd, reed de trein de andere kant op dan dat wij het station waren binnen gereden! Ik raakte verward en keek verbaasd om mij heen. Niemand scheen het vreemd te vinden. Maar ja: iedereen die wel eens via Arnhem rijdt, weet dat de trein naar Nijmegen dat altijd doet. Toch weer wat geleerd vandaag.

Had ik de ramen nou dicht gedaan?

Ach, ik mopper graag. Met name op mensen, maar of ik een mensenhater ben, betwijfel ik. Ik heb geen 750 vrienden op Hyves, maar ik ga mensen niet uit de weg.
Het natuurlijke gedrag van mensen is veelal een automatische, maar komt voort uit ingesleten gewoontes. Als je al jaren iedere dag na het avondeten een boer laat, gebeurt dat op een gegeven moment niet meer bewust, maar automatisch. Dat dergelijk gedrag in sommige situaties niet gepast is, zal niet altijd de neiging tot boeren onderdrukken. Een welgemeend excuus is dan op z’n plaats. Vervloekt de mensen die zich niet bewust zijn van hun ongepaste (of asociale) gedrag!

Dat ik me dooderger aan de Ongepasten & Asocialen, komt niet voort uit mijn eigen perfectie. Ik weet heus wel dat ik geen rolmodel voor sociaal en correct gedrag ben. Menig fietser, voetganger en invalide heeft dat aan den lijve ondervonden, om over ex-vriendinnetjes maar te zwijgen (bij deze!).
Waar deze negatieve levenshouding dan vandaan komt, … geen idee. Ik ben niet altijd negatief, heus niet. Het zijn dagen. Of momenten. Een soort PMS. Iemand zei me eens dat het waarschijnlijk ligt aan het feit dat ik een pure waterman ben, maar ik geloof niet in astrologie dus dat kan het niet zijn. (Buiten dat zegt de astrologische methodiek het volgende: “Een typische Waterman zou [...] een sociaal en humanitair wezen zijn met vastbeslotenheid en uithoudingsvermogen, gekoppeld aan de eigenzinnigheid en originaliteit van zijn heerser, Uranus.”… haha!)

Af en toe probeer ik redenen te bedenken voor dit “ziekelijk gevolg van een onbeheerste streving in de ziel” (ik citeer  Cicero om ‘belezen’ over te komen, terwijl ik zijn werk Tusculanae disputationes nog nooit in handen heb gehad, laat staan gelezen). Ik heb niet voor psycho- of socio- of antropoloog gestudeerd, dus alles wat ik hierover bedenk zijn maar wat hersenspinsels, zonder enig wetenschappelijk onderbouwde feiten; zomaar wat gedachtegangen.

Een van die gedachtegangen is deze: misschien is voor mij de meeste ideale omgeving een omgeving waarin ik dingen snap, waar de zaken gaan zoals ze zijn afgesproken; in wet, gedragsregels, conventies, normen, waarden, … Waarin de meeste zaken redelijk te voorspellen of te verwachten zijn. Als ik er voor kies om van ‘normaal’ af te wijken, dan heb ik daar grip op, omdat ik -- naar mijn idee -- te allen tijde terug kan keren naar ‘normaal’. Maar zodra iemand anders afwijkend gedrag vertoont, wordt bij mij een alarmknop ingedrukt. Soms een klein knopje, soms een grote knop. Mensen die in het verkeer geen richting aan geven bijvoorbeeld. Of mensen die wandelen/hardlopen op het fietspad. Wielrenners die denken dat het fietspad niet voor hun bestemd is. Mensen die daar roken waar het niet mag. Mensen die een niet-alledaags kapsel of kledingkeuze hebben. Die overdreven veel gebaren maken. Die afval op straat gooien. Of in de bosjes. Mensen die de tram instappen terwijl er nog mensen aan het uitstappen zijn. Etcetera. (Idee voor later: alle dingen opschrijven die me ergeren. Is daar een markt voor?)

Waarschijnlijk is het gewoon onzekerheid, zoals alles terug te leiden is naar ‘onzekerheid’, ‘angst’ en ‘onervarenheid’. Te onzeker over mijn eigen kunnen. Te angstig om uit de toon te vallen. Te onervaren met vallen en opstaan.

Klinkt aannemelijk, ware het niet dat ik -- teruglezend -- verre van overtuigd ben van mijn uitleg. Ik mag graag grip hebben op mijn omgeving, dat is waar, maar ik vind het heerlijk om te werken in een chaotische setting. Ik word humeurig op saaie (voorspelbare) werkdagen. Zonder ad hoc situaties zou mijn leven minder draaglijk zijn. Al moet ik me er toe zetten om me in grote mensenmassa’s te begeven, als ik er eenmaal tussen zit geniet ik volop.

Ben ik voorlopig weer terug bij af. Andere gedachtegang. Tot ik een betere uitleg heb gevonden, zit de vork als volgt in de steel: ik mag erg graag klagen. Ik krijg energie van mijn geklaag. Mijn levenselixer bestaat uit het becommentariëren van anderen, zonder oog te hebben voor mijn eigen tekortkomingen. Het gaat dan ook niet om WAAROVER ik kan klagen, maar DAT ik kan klagen. Daar word ik (op den duur) blijkbaar gelukkig van. Ik ben net als Statler of Waldorf die vanuit de loge van het Muppettheater -- onder het mom van: “Nooit persoonlijk, wel gemeend” -- destructieve kritiek hebben op alles en iedereen, maar die tegelijkertijd de avond van hun leven hebben.
Laat ik wat minder grappig zijn dan de beide heren, maar de tijd van mijn leven heb ik zeker!

www.youtube.com/watch?v=14njUwJUg1I

Deze licht-negatieve opvatting aangaande de voortplanters onzer diersoort behoeft waarschijnlijk enige uitleg.

Vandaag is de NWB-Avondvierdaagse begonnen in Amsterdam. Een evenement zonder enige meerwaarde, want van 5 tot 10 km wandelen is nog nooit iemand fit geworden en het enige dat er te ‘winnen’ valt is een stuk blik met een touwtje. Het zijn voornamelijk kinderen die de vier dagen aan het wandelen zijn, begeleid door een zooitje volwassenen, waarvan de ene helft eigenlijk niet had mee willen wandelen, en de andere helft alleen maar meeloopt omdat het zo gezellig is om bij te kletsen met de mamma cq. pappa van Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel, etc… 

Die kinderen zijn eigenlijk niet zo erg; die vertonen voorspelbaar gedrag - lopen wat, schreeuwen, trekken belletje, rennen de straat op en scheppen op over hun (stief)ouders. Ondertussen maken ze het voetgangers en overige verkeersdeelnemers onmogelijk om zich te verplaatsen. Heel ongemakkelijk, maar daar heeft de organisatie wat op bedacht: ze laten ouders de kinderen begeleiden met het idee dat hiermee het ongemak enigszins beperkt zal blijven tot wat hinderlijke ordeverstoringen… maar ja, de meeste ouders weten niet zo goed hoe ze met hun rol om moeten gaan.

Het begon al toen ik naar huis fietste. Bij ons in de buurt is één van de startpunten van de vierdaagse, dus er was een stroom ouders met kroost onderweg naar de sporthal. Op de fiets. Met z’n drieën naast elkaar. Tegen het verkeer in.
Tot drie(3)maal toe had ik een bijna aanrijding met een kind dat niet zo goed op de tegenliggers let en tot tweemaal toe werd ik vernietigend aangekeken door de bijbehorende volwassene en de derde keer werd mij zelfs gevraagd of ik “niet wat meer rekening kon houden met” zijn nageslacht. Mijn reactie daarop werd niet op prijs gesteld, maar dat kon ik verwachten van zo’n man met oprecht verantwoordelijkheidgevoel en een vlekkeloos gevoel voor proporties.
Eenmaal binnen ging ik voor het raam staan om (met nog een nazeurende woede) te kijken naar de stroom wandelaars die op gang was gekomen. Met tientallen tegelijk verplaatsten ze zich over de stoep. En het fietspad. De fietsers die zich bellend een weg probeerden te banen door de kindermassa werden op dezelfde manier door de ouders bejegend als ik een kwartier eerder door hun fietsende varianten. Even verderop is de doorgang voor auto’s naar de parkeerplaats en -garage. Heel af en toe nam een volwassene de moeite om de meute tegen te houden om een auto door te laten, maar in de meeste gevallen was er altijd een aantal ouders met kinderen tussen die ondanks het verzoek heel even te wachten, gewoon voor de optrekkende auto doorliepen. Sommigen zelfs even stoppend om de chauffeur duidelijk te maken dat hij GVD met kinderen te maken had, dus dat hij maar moest wachten.

Die zogenaamd volwassenen hebben geen flauw benul van verantwoordelijkheid. Van rekening houden met. Een beetje normaal omgaan met anderen. Het goede voorbeeld geven is zeker een achterhaald concept? Te jaren ‘90?
Verschrikkelijk! Ik ben nog steeds kwaad om die onbenullen. Ik dacht dat erover schrijven wel zou helpen me te kalmeren, maar dat is niet zo.
En het is niet alleen die vierdaagse. Het is ook zaterdagochtend in de Albert Heijn. ’s Ochtends op de fiets naar de school van hun kids. In de bus. In de metro. En Esmée of Rick of Rosalie of Charlene of Ivor of Merel die kunnen er niets aan doen; dat zijn kinderen.

Hun ouders, die moeten een keer worden opgevoed.

Dit voorval geeft prima aan hoe intensief ik het tennis volg tegenwoordig. “Rus” blijkt niet te verwijzen naar de nationaliteit van de tennisser maar naar de naam van een Delfts tennismeisje: Arantxa Rus. En die is niet door naar de volgende ronde. De Russische godin Sjarapova heeft net als mede-Russin Safina wel de volgende ronde bereikt; dat lucht toch wel weer op. Jammer dat ik het waarschijnlijk niet zal volgen.

Eén uitzondering: als Sjarapova binnenkort tegen Ivanovic komt te spelen, ga ik er even voor zitten. Uitsluitend vanwege het aantrekkelijke tennis, dat begrijpt u…

UPDATE 31.05.09: Ivanovic verloor in de vierde ronde van de Wit-Russische Victoria Azarenka. Daar gaat de droomfinale.

Olympus

afscheid van basten

Aan het tijdperk “Trainer Van Basten” is een einde gekomen. San Marco heeft de eer aan zichzelf gehouden en heeft per direct zijn kluissleuteltje ingeleverd.

In onafzienbare tijd schoten de grappen al over het www, waarvan ik deze wel erg grappig vond: “zijn beste wissel ooit” (JT). En ja, ik kan wel (meewarig) lachen om zijn vertrek. Ik had altijd het idee dat Van Basten van het slag “zachte heelmeesters” was en hoe hij ooit een groep zou kunnen motiveren… maar ik wilde best zien wat hij kon met Ajax. En misschien had hij Ajax wel kampioen kunnen maken (derde ster!). Misschien had ik hem verkeerd ingeschat en bleek het een briljant strateeg.

Eén wedstrijd voor het einde stoppen. Ik zeg: maak dan het seizoen ook maar af en geef Ajax de gelegenheid om rustig met Cruyff en Bergkamp om de tafel te gaan zitten.

Was een goeie voetballer, die Van Basten. En als trainer ook leuke succesjes gekend, maar toch jammer dat hij blijkbaar die jongetjes van Ajax niet in het gareel kon houden. Feitelijk moet de volgende trainer (Rijkaard? Adriaanse? Van der Wiel als speler/coach?) weer helemaal bij nul beginnen. Wie is in staat een dergelijke spelersgroep te motiveren? Hoeveel spelers moeten er uit om de synergie terug te krijgen? En beter nog: welke spelers zijn dat dan?

Urby moet maar eens op avontuur, naar Griekenland of zo. Oleguer bye bye. Schilder ook snel weg, net als Alderweireld. Ik roep maar wat namen. Voornamelijk namen die een ziekmakend gevoel in mijn buikstreek veroorzaken. Verder heb ik natuurlijk geen verstand van voetbal.
Maar met het afstoten van ongewenste lichaamsdelen zijn we er nog niet. Wat moet daar voor terug komen? Krachtige spelers in ieder geval. Niet van die baltovenaars. Ik ben niet zo goed in namen, dus dat moeten anderen maar invullen. Van die Seedorf-Stam-Davids-typetjes.  En dan een coach die dat soort jongens vooruit kan branden, met meer op het c.v. dan “I was there: EK88″.

En Van Basten? Die zien we uiteraard terug als bondscoach van de Rode Duivels.

Een prachtig voorbeeld is deze kaart die ik vond bij Boomerang:

Google Classic